Зиҳӣ ! нодида аз хубон касе мисли ту дар хеле

زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی

Агар рӯй туро дидӣ чу ман маҷнӯн шудӣ Лайлӣ

اگر روی ترا دیدی چو من مجنون شدی لیلی

зи ҳиҷрат чун фурӯи монами ҷузин кории нмидонм

ز هجرت چون فرو مانم جزین کاری نمیدانم

Ки шабро рӯзи гардонами бўоўилоаҳу воўилӣ

که شب را روز گردانم بواویلاه و واویلی

Агар чашмам чунин гиряд миёни хоки кӯии ту

اگر چشمم چنین گرید میان خاک کوی تو

зи ашк ӯ ҳамеи тарсам ки дар шаҳри аўФтди силӣ

ز اشک او همی ترسم که در شهر اوفتد سیلی

Ба умед ту мебошам ман шӯридаи сар , лекин

به امید تو میباشم من شوریده سر، لیکن

Куҷо бо он чунон ртбт ба даравишон кунад майлӣ ?

کجا با آن چنان رتبت به درویشان کند میلی؟

Ба қатлами ваъда ҳо додӣу куштани бимҳо , оре

به قتلم وعده ها دادی و کشتن بیمها، آری

зи қатли ман чаҳ андешӣ ? ки чун ман куштае хеле

ز قتل من چه اندیشی؟ که چون من کشته‌ای خیلی

Ба лутфам пурсишӣ мекун , ки аз ҷавр ту дорам ман

به لطفم پرسشی میکن، که از جور تو دارم من

Шабии торик чун мӯе , нҳории тира чун Лайлӣ

شبی تاریک چون مویی، نهاری تیره چون لیلی

Гирифтам зи Авҳадии икрўзи ҷурмӣ дар вуҷӯд омад

گرفتم ز اوحدی یکروز جرمی در وجود آمد

зи эҳсони ту он зебад ки бар ҷавраши кашии зайлӣ

ز احسان تو آن زیبد که بر جورش کشی ذیلی