эй дода бар ваии ту қамари дови тамомӣ

ای داده بر وی تو قمر داو تمامی

Пеши ту камари бастаи асирон ба ғуломӣ

پیش تو کمر بسته اسیران به غلامی

Аз шарми баннои гӯши ту дар гӯша нишинад

از شرم بنا گوش تو در گوشه نشیند

Гар моҳ бибинад ки ту дар гӯша бомай

گر ماه ببیند که تو در گوشهٔ بامی

Ҳар лаҳза бидон зулф чу домами бФрибӣ

هر لحظه بدان زلف چو دامم بفریبی

эй ман ба каманди ту , чаҳ муҳтоҷ ба домӣ ?

ای من به کمند تو، چه محتاج به دامی؟

Гар ом шавад қиссаи мо дар ҳамаи олам

گر عام شود قصهٔ ما در همه عالم

Чун хос ту бошем чаҳ андешаи зи омӣ ?

چون خاص تو باشیم چه اندیشه ز عامی؟

эй куштаи марои гуфтани ширини ту садбор

ای کشته مرا گفتن شیرین تو صدبار

Худ рӯй ту як бор набинам ки кадомӣ ?

خود روی تو یک بار نبینم که کدامی؟

Чун ёри гиромии з дар хонаи даройад

چون یار گرامی ز در خانه درآید

Шояд ки кашӣ дар қадамаши ҷони гиромӣ

شاید که کشی در قدمش جان گرامی

Бе ту ба мақомӣ нанишинам ки нанолам

بی‌تو به مقامی ننشینم که ننالم

эй нолаи дилсӯзи ман , андар чаҳ мақомӣ ?

ای نالهٔ دلسوز من، اندر چه مقامی؟

Бо муддаӣон ҳол нагуфтем , ки эшон

با مدعیان حال نگفتیم، که ایشان

Дар оташи ин сина набенанд зи хомӣ

در آتش این سینه نبینند ز خامی

Аз бахт ба мақсӯд расад Авҳадии ин бор

از بخت به مقصود رسد اوحدی این بار

Гар пеши худаш бор диҳад маҷлиси сомӣ

گر پیش خودش بار دهد مجلس سامی