эй ҳар сари мӯятро рӯе ба парешоне

ای هر سر مویت را رویی به پریشانی

Сад рӯй харошида мӯии ту ба пешонӣ

صد روی خراشیده موی تو به پیشانی

Дар сина ниҳон кардам савдои ту ма , лекин

در سینه نهان کردم سودای تو مه، لیکن

Баси дард ки бархезад зини оташи пинҳонӣ

بس درد که برخیزد زین آتش پنهانی

Он дег набоистӣ пухтан ба нистонҳо

آن دیگ نبایستی پختن به نیستانها

Акнӯн ки бирафт оташ , бо дасти пушаймонӣ

اکنون که برفت آتش، با دست پشیمانی

Инкор макун морогар бесару пои бинӣ

انکار مکن ما را گر بی‌سر و پا بینی

Кини кори ҳам аз аввал сар дошт ба вайронӣ

کین کار هم از اول سر داشت به ویرانی

эй ёри парии пайкар , девонаи шудем аз ту

ای یار پری پیکر، دیوانه شدیم از تو

Бози ой , ки сад навбат кардем парии хуоне

باز آی، که صد نوبت کردیم پری خوانی

Як рӯз наме ое , то дар ғами худ бинӣ

یک روز نمی‌آیی، تا در غم خود بینی

Сад хона чун дӯзах , сад дида чун хонӣ

صد خانهٔ چون دوزخ، صد دیدهٔ چون خانی

Ҷӯрӣ ки ту , эй кофар , кардӣ ва писандидӣ

جوری که تو، ای کافر، کردی و پسندیدی

Гар бар ту кунам гӯйӣ : эй вои мусулмонӣ !

گر بر تو کنم گویی: ای وای مسلمانی!

Зинсон ки саросемаи гашти Авҳадӣ аз меҳрат

زینسان که سراسیمه گشت اوحدی از مهرت

ӯ боз куҷо дорад даст аз ту ба осонӣ ?

او باز کجا دارد دست از تو به آسانی؟

Дар васфи ту девонӣ аз шеър чу пар кард ӯ

در وصف تو دیوانی از شعر چو پر کرد او

Пар бар ту кунад даъвӣ аз шаръӣу девонӣ

پر بر تو کند دعوی از شرعی و دیوانی