Хушо он ъушрат ва он Комронӣ

خوشا آن عشرت و آن کامرانی

Ки моро буд аз айёми ҷавонӣ

که ما را بود از ایام جوانی

Сафар кардам ба умеди ғанимат

سفر کردم به امید غنیمت

Ғанимати умр буду гашти фонӣ

غنیمت عمر بود و گشت فانی

Надидам суду Фрсўдм , чаҳ будӣ

ندیدم سود و فرسودم، چه بودی

Ки арзидии бад-ӣни савдои зӣоне ?

که ارزیدی بدین سودا زیانی؟

Бидодам умру дарди дили харидам

بدادم عمر و درد دل خریدم

Чаҳ шояд гуфт азин бозоргонӣ ?

چه شاید گفت ازین بازارگانی؟

Ҷавониро ба хоб акнӯн тавон дид

جوانی را به خواب اکنون توان دید

Ки тан бе хоби гашт аз нотавонӣ

که تن بی‌خواب گشت از ناتوانی

Рухами гул буду болои тир ва карданд

رخم گل بود و بالا تیر و کردند

Гулами нилӯфарӣ , тирам камоне

گلم نیلوفری، تیرم کمانی

Ба шаклӣ май давонами мураккаби умр

به شکلی می‌دوانم مرکب عمر

Ки асби тунд бар саҳрои дуоне

که اسب تند بر صحرا دوانی

Замони мо ба охир рафт , азин беш

زمان ما به آخر رفت، ازین بیش

Чаҳ бошад ? фитнаи охири замонӣ

چه باشد؟ فتنهٔ آخر زمانی

Фироқи дӯстон бо ҷонам он кард

فراق دوستان با جانم آن کرد

Ки дар гулзорҳо бод хазоне

که در گلزارها باد خزانی

Бидон гуфтам : чаҳ дории орзӯ ? гуфт

به دل گفتم: چه داری آرزو؟ گفت

Ки : дидору биҳишти ҷовдонӣ

که: دیدار و بهشت جاودانی

Бпрсидм ки : дигар чист ? гуфто :

بپرسیدم که: دیگر چیست؟ گفتا:

Ва водӣ зинда раваду исфаҳонӣ

و وادی زنده‌رود و اصفهانی

намемонад ба васли дӯстони ҳеҷ

نمی‌ماند به وصل دوستان هیچ

Агар сад сол дар шодии Бамоне

اگر صد سال در شادی بمانی

Чу гург аз гилаи брбўди ончӣ май хост

چو گرگ از گله بربود آنچه می‌خواست

Бад-ӣни саҳро чаҳ суд акнӯн шабоне ?

بدین صحرا چه سود اکنون شبانی؟

Туро , эй чарх , бисёр озмудам

ترا، ای چرخ، بسیار آزمودم

Ҳамоне ва ҳамоне ва ҳамоне !

همانی و همانی و همانی!

Чаҳ бархӯрдорӣ аз рахтӣ тавон дид ?

چه برخورداری از رختی توان دید؟

Ки дуздаш карда бошад посбонӣ

که دزدش کرده باشد پاسبانی

Чу хоҳад баради боди ин лолҳо ро

چو خواهد برد باد این لالها را

Чаҳ бояд кард ин ҷои боғбонӣ ?

چه باید کرد این جا باغبانی؟

Бияёд кӯч кардан бар кронм

بیاید کوچ کردن بر کرانم

Ки кард андомами оғози гаронӣ

که کرد اندامم آغاز گرانی

Бурун шуд корвони мо зи манзил

برون شد کاروان ما ز منزل

Чаҳ хусбӣ ? эй ғариби корвонӣ

چه خسبی؟ ای غریب کاروانی

Худовандо , агар бад рафт , агар нек

خداوندا، اگر بد رفت، اگر نیک

Чу аҷз оварадам он дигари ту доне

چو عجز آوردم آن دیگر تو دانی

з лутфам дода будӣ хурдае чанд

ز لطفم داده بودی خرده‌ای چند

Ба унф акнӯн якояк май сетоне

به عنف اکنون یکایک می‌ستانی

Гадои пеши он дар фахр бошад

گدایی پیش آن در فخر باشد

Маро , ҳамчун ки Мӯсоро шабоне

مرا، همچون که موسی را شبانی

Ба даргоҳ ту оварад Авҳадӣ рӯй

به درگاه تو آورد اوحدی روی

Ғариб алўҷаҳ волед воллсонӣ

غریب الوجه والید واللسانی