Марҳабо , эй гули навруста , ки чун сарви равонӣ

مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی

Чашми бади даври зи рӯят , ки шигарфӣу ҷавонӣ

چشم بد دور ز رویت، که شگرفی و جوانی

Фикр кардам ки бигӯям : бачаи Монии ту ? валикин

فکر کردم که بگویم: بچه مانی تو؟ ولیکن

Мутаҳайир на чунонам ки бидонам : бачаи Монӣ ?

متحیر نه چنانم که بدانم: بچه مانی؟

Дафтарӣ бошад агар , шарҳи даҳуми васфи фироқат

دفتری باشد اگر ، شرح دهم وصف فراقت

Қиссаи шавқ раҳо кардаму хотири нигаронӣ

قصهٔ شوق رها کردم و خاطر نگرانی

Гар бар онӣ ки : ғамати хӯни ман хастаи бирезад

گر بر آنی که: غمت خون من خسته بریزد

Бандаи фармонаму хушнӯд ба ҳар ҳукм ки доне

بنده فرمانم و خشنود به هر حکم که دانی

Ин на ҳолест ки воқифи шӯй ар бо ту бигӯям

این نه حالیست که واقف شوی ار با تو بگویم

Сӯрати ҳоли нигаҳи дор ки мъниш ндонӣ

صورت حال نگه دار که معنیش ندانی

Дарди худро ба табибон бинмудам , ҳама гуфтанд :

درد خود را به طبیبان بنمودم، همه گفتند:

Рӯй маъшуқаи ҳамеи бӯс , ки ишқасту ҷавонӣ

روی معشوقه همی بوس، که عشقست و جوانی

Боғбоно , адаб онаст ки чун дар чаман ояд

باغبانا، ادب آنست که چون در چمن آید

Сарвро бркнӣ аз бех ва ба ҷояш бинишонӣ

سرو را برکنی از بیخ و به جایش بنشانی

эй ки бе ёди тўик рӯз намебошам ва як шаб

ای که بی‌یاد تویک روز نمی‌باشم و یک شب

Чун бибинӣ , суханами як шаб ва як рӯз бихонӣ

چون ببینی، سخنم یک شب و یک روز بخوانی

Кӣ ба дашному ҷафои даври тавон карданам аз ту ?

کی به دشنام و جفا دور توان کردنم از تو؟

Ки ба шамшерами азин кӯча баридан натавонӣ

که به شمشیرم ازین کوچه بریدن نتوانی

Мурғи молўФм ва бо хок дарат инси гирифта

مرغ مالوفم و با خاک درت انس گرفته

На гурезандаи ваҳшӣ , ки ба сангами брмонӣ

نه گریزندهٔ وحشی، که به سنگم برمانی

Авҳадӣ , захми балое ки туро бар ҷигар омад

اوحدی، زخم بلایی که ترا بر جگر آمد

Риш носур шуд аз бас ки ту хӯн май бчконӣ

ریش ناسور شد از بس که تو خون می‌بچکانی