Гар нахоҳӣ ки назар бо ман дарвеш кунӣ

گر نخواهی که نظر با من درویش کنی

Ин туоне ки ба сад ғуссаи дилам риш кунӣ

این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

Накунӣ гӯш ба ҷое ки равад қиссаи ман

نکنی گوش به جایی که رود قصهٔ من

Магари он гӯш ки бар қавл бидонадяш кунӣ

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

Бо чунон тир ва камоне ки туро май байнам

با چنان تیر و کمانی که ترا می‌بینم

Азми дорӣ ки диламро сипар хеш кунӣ

عزم داری که دلم را سپر خویش کنی

Аз ту он рӯз ки умед вафое дорам

از تو آن روز که امید وفایی دارم

Ту дар он рӯз бакӯшӣу ҷафо беш кунӣ

تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی

Халқ безахм чу қурбон ғамат ме гирданд

خلق بی‌زخم چو قربان غمت می‌گردند

Он ҳамаи тир чаҳ муҳтоҷ ки дар кеш кунӣ ?

آن همه تیر چه محتاج که در کیش کنی؟

Гар турои даст ба ҷаври ҳама олам бирасад

گر ترا دست به جور همه عالم برسد

Ҳама дар кори ман оҷиз дарвеш кунӣ

همه در کار من عاجز درویش کنی

Авҳадӣ чун зи лаби лаъли ту нӯшии талабад

اوحدی چون ز لب لعل تو نوشی طلبد

Мўиҳо бар таниш аз меҳнату ғам неш кунӣ

مویها بر تنش از محنت و غم نیش کنی