Ба нишоти бода чу субҳи дами сӯии бӯстон гузарӣ кунӣ

به نشاط باده چو صبح‌دم سوی بوستان گذری کنی

Басари ту кини дили хастаро ба насими худ хабарӣ кунӣ

بسر تو کین دل‌خسته را به نسیم خود خبری کنی

зи шамоили ту хаҷал шавад рухи сурхи лолаи саҳаргаҳӣ

ز شمایل تو خجل شود رخ سرخ لاله سحرگهی

Ки чу гули шукуфтаи зи акс май ба чамани чмон гузарӣ кунӣ

که چو گل شکفته ز عکس می به چمن چمان گذری کنی

Баравад фурӯғ рӯй ма чу нигаҳ кунад ба ҷабини ту

برود فروغ روی مه چو نگه کند به جبین تو

Бчкди арақи зи ҷабини гул чу ба рӯй ӯ назарӣ кунӣ

بچکد عرق ز جبین گل چو به روی او نظری کنی

зи фарози қомати нозанини рухи нури густари нозукат

ز فراز قامت نازنین رخ نور گستر نازکت

Чу снўбрист ки бар сараш ба муҳандисӣ қамарӣ кунӣ

چو صنوبریست که بر سرش به مهندسی قمری کنی

Хунаки онзмон ки ба шева бо ман дили шикастаи зи чобукӣ

خنک آنزمان که به شیوه با من دل شکسته ز چابکی

Сухани итоби дроФгнӣу киришма бо дгарӣ кунӣ

سخن عتاب درافگنی و کرشمه با دگری کنی

Дилам аз ғами ту кабоб шуд , ҷигарам бсухт , чаҳ дилбарӣ

دلم از غم تو کباب شد، جگرم بسوخت، چه دلبری

Ки ҳамеша арбада бо дилӣу ситеза бо ҷгарӣ кунӣ ?

که همیشه عربده با دلی و ستیزه با جگری کنی؟

Снмо , зи дидаи марҳамат ба сиришки дидаи ман нигар

صنما،ز دیدهٔ مرحمت به سرشک دیدهٔ من نگر

?герати эҳтишом раҳо кунад ки назар ба сим ва зарӣ кунӣ

گرت احتشام رها کند که نظر به سیم و زری کنی

Ба умеди васли ту зор шуд дилам арнаҳ нест заруратӣ

به امید وصل تو زار شد دلم ارنه نیست ضرورتی

Ки баҳри зиҳи умри азиз дар сари кори ишва гарӣ кунӣ

که بهر زه عمر عزیز در سر کار عشوه گری کنی

Ҳамаи рӯзи равшани Авҳадии шаб тира шуд зи фироқи ту

همه روز روشن اوحدی شب تیره شد ز فراق تو

Ту ба васли худ чаҳ шавад агар шаби тираро саҳарӣ кунӣ ?

تو به وصل خود چه شود اگر شب تیره را سحری کنی؟