Боз ба қавл кист ин ҷавру ситам ки мекунӣ ?

باز به قول کیست این جور و ستم که می‌کنی؟

Венаи дилу дидаи марои пари туфу нам ки мекунӣ ?

وین دل و دیدهٔ مرا پر تف و نم که می‌کنی؟

Ранҷи дили шъиФи ман гашти фузуни зи ишқи ту

رنج دل شعیف من گشت فزون ز عشق تو

Чун нашавад фузун ? аз он пурсиш кам ки ме кунӣ

چون نشود فزون؟ از آن پرسش کم که می‌کنی

Ҳоли дили шикастаро боз падед ме кунад

حال دل شکسته را باز پدید می‌کند

Бар рухи заъфарону шами ранг ба Қум ки ме кунӣ

بر رخ زعفران و شم رنگ به قم که می‌کنی

Дӯш ба танз гуфтае : шоди шӯ аз висоли ман

دوش به طنز گفته‌ای: شاد شو از وصال من

Шод куҷо шавем ? аз он чораи ғам ки ме кунӣ

شاد کجا شویم؟ از آن چاره غم که می‌کنی

Турфа набошад ар ба ту шаҳр хароб ме шавад

طرفه نباشد ار به تو شهر خراب می‌شود

Зини ҳамаи қатлу ғорат , эй турфаи санам , ки ме кунӣ

زین همه قتل و غارت، ای طرفه صنم، که می‌کنی

Марҳами риши синау доруӣ дард ме шавад

مرهم ریش سینه و داروی درد می‌شود

Ханҷар « ло » ки май занӣ , ноз « нъм » ки ме кунӣ

خنجر «لا» که می‌زنی، ناز «نعم» که می‌کنی

Рӯй ту гуфт : коўҳдии ҳасани маро ғулом шуд

روی تو گفت: کاوحدی حسن مرا غلام شد

Чун нашавам ғуломи он лутфу карам ки мекунӣ ?

چون نشوم غلام آن لطف و کرم که می‌کنی؟