Ту дар шаҳрӣ ва мо маҳрӯм аз он рӯй

تو در شهری و ما محروم از آن روی

Зиҳии шаҳр !у зиҳии расм !у зиҳии хуй !

زهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!

Ба бӯяти шоди мигрдм ҳамоно

به بویت شاد میگردم همانا

Нмидонм ки бодат мебарад буи

نمیدانم که بادت میبرد بوی

Ба кӯии худ дигар беруни ниёе

به کوی خود دگر بیرون نیایی

Агар бинӣ ки ман хокам дар он кӯй

اگر بینی که من خاکم در آن کوی

Набӯдат ҳаргизи ин одат , магари боз

نبودت هرگز این عادت، مگر باز

Ғалат кардӣ гузар кардани бад-ӣни сӯй

غلط کردی گذر کردن بدین سوی

Туро ҳар мӯии дрдстисту онгоҳ

ترا هر موی دردستیست و آنگاه

Ман ошуфта аз дасти ту чун мӯӣ

من آشفته از دست تو چون موی

Аҷаби гӯии занах дорӣ надонам

عجب گوی زنخ داری ندانم

Ки чавгон ки хоҳад буд ин гӯй ?

که چوگان که خواهد بود این گوی؟

Чу хоҳам бӯсаи гӯйӣ : Авҳадӣ , зар

چو خواهم بوسه گویی: اوحدی، زر

Ба нақд ин бишинаву боқӣ ту мегӯй

به نقد این بشنو و باقی تو میگوی