Ба паймонӣ наме пўиӣ , ба пайвандӣ наме пое

به پیمانی نمی‌پویی، به پیوندی نمی‌پایی

Дилами зи андеша хӯн кардӣ ки баси мушкили муаммое !

دلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!

зи сад шӯҳрат хабар доданд ва чун рафтам на дар шаҳрӣ

ز صد شهرت خبر دادند و چون رفتم نه در شهری

Ба сад ҷоят нишон гуфтанд ва чун ҷустам на дар ҷое

به صد جایت نشان گفتند و چون جستم نه در جایی

Ҳаме ҷӯям туро , лекин чу меёбам на дар дастӣ

همی جویم تو را، لیکن چو می‌یابم نه در دستی

Ҳамеи байнами туро , лекин чу меҷӯям на пайдое

همی بینم تو را، لیکن چو می‌جویم نه پیدایی

Чу дар хезам ба кӯии ту зи пешам зуд бигурезӣ

چو در خیزم به کوی تو ز پیشم زود بگریزی

Чу бигурезам зи пеши ту марои ҳам бози пеши ое

چو بگریزم ز پیش تو مرا هم باز پیش آیی

Ба фикрат ҳар шабӣ то рӯз биншинам ки : оеи ту

به فکرت هر شبی تا روز بنشینم که: آیی تو

Ғалат кардам , чаҳ мегӯям ? на даврӣ аз барам коиӣ

غلط کردم، چه میگویم؟ نه دوری از برم کآیی

Набӯдаст аз висоли ту марои як зарраи навмидӣ

نبودست از وصال تو مرا یک ذره نومیدی

Кигар хоҳии ҷаҳониро дарин як зарра бинмое

که گر خواهی جهانی را درین یک ذره بنمایی

Чунон бинишастае дар дил ки мегӯям : туе дили худ

چنان بنشسته‌ای در دل که میگویم: تویی دل خود

Чунон пайвастае дар мо ки : пиндорам ки худ мое

چنان پیوسته‌ای در ما که: پندارم که خود مایی

Нмихўоҳми касонеро ки имрӯзанду фардо на

نمیخواهم کسانی را که امروزند و فردا نه

Туро хоҳам ки дай будӣу имрӯзӣу фардое

تو را خواهم که دی بودی و امروزی و فردایی

Аз он хешӣ кунад бо ту дили бихўд ки дар парда

از آن خویشی کند با تو دل بیخود که در پرده

Туро рухҳост кони рухҳо ба ғайр хеш нанамое

تو را رخ‌هاست کان رخ‌ها به غیر خویش ننمایی

Наме пӯшии рух аз бениш , вале рӯят касе бинад

نمی‌پوشی رخ از بینش، ولی رویت کسی بیند

Ки ҳамчун Авҳадӣ ӯро з дил доданд бенаӣ

که همچون اوحدی او را ز دل دادند بینایی

Ба бӯе , эй дили ошуфта , зини соғар қаноат кун

به بویی، ای دل آشفته، زین ساغر قناعت کن

Казин ҷо чун гузар кардӣ хроботсту расвоӣ

کزین جا چون گذر کردی خراباتست و رسوایی