Гар чаҳ дар кӯии вафо ҷо нагирифтӣу сарое

گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی

Мо набардем зи кӯии талабати рахт ба ҷое

ما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی

Баси хато буд нигаҳи боз накардан ки гузаштӣ

بس خطا بود نگه باز نکردن که گذشتی

Макун инҳо , ки накардем нигоҳат ба хатое

مکن اینها، که نکردیم نگاهت به خطایی

Бар тани ин сари шабу рӯз аз ҳаваси пой ту дорам

بر تن این سر شب و روز از هوس پای تو دارم

Варна ман кистам охир ? ки серум бошаду пое

ورنه من کیستم آخر؟ که سرم باشد و پایی

Гар қабо шуд зи ғамати перҳанӣ ҳайф набошад ?

گر قبا شد ز غمت پیرهنی حیف نباشد؟

Кам аз он каз кафи ишқ ту бапушем қабое

کم از آن کز کف عشق تو بپوشیم قبایی

Қимати қомату болои туро кас банданд

قیمت قامت و بالای ترا کس بنداند

То науфтанд чу ман шефта дар доми балое

تا نیفتند چو من شیفته در دام بلایی

Дарди ишқи ту ба наздики табибони вилоят

درد عشق تو به نزدیک طبیبان ولایت

Бас бигуфтем ва надонист касаши ҳеҷ давое

بس بگفتیم و ندانست کسش هیچ دوایی

Ҳам нишинон ту бар суфра хосанд , чаҳ маънӣ ?

هم نشینان تو بر سفرهٔ خاصند، چه معنی؟

Ки ба дарвеши сар кӯча нагуфтанд салое

که به درویش سر کوچه نگفتند صلایی

Бӯсае даҳ ба ман хаста , ки бисёр набошад

بوسه‌ای ده به من خسته، که بسیار نباشد

Ба фақирон бидиҳад муҳташами шаҳри атое

به فقیران بدهد محتشم شهر عطایی

Авҳадиро макун аз хайли муҳибони ту берун

اوحدی را مکن از خیل محبان تو بیرون

Ки тўслтонӣу хайлати ншкибди зи гадоӣ

که توسلطانی و خیلت نشکیبد ز گدایی