Зиҳӣ ! ҳасани турои гули хоки кӯе

زهی! حسن ترا گل خاک کویی

Насими анбар аз зулфи ту бӯе

نسیم عنبر از زلف تو بویی

Рахт бар сӯсану гули таъна ҳо зад

رخت بر سوسن و گل طعنه‌ها زد

Ки буд ин даҳ забонӣ , он ду рӯе

که بود این ده زبانی، آن دو رویی

Наомад дар хами чавгони хӯбӣ

نیامد در خم چوگان خوبی

Ба аз себи занхдони ту гӯйӣ

به از سیب زنخدان تو گویی

Сари зулфати зи баҳри ғорати дил

سر زلفت ز بهر غارت دل

Парешонаст ҳар торӣ ба сӯе

پریشانست هر تاری به سویی

Шудӣ ҷӯёии болои тугар сарв

شدی جویای بالای تو گر سرو

Тавонистӣ ки бигузаштӣ зи ҷӯӣ

توانستی که بگذشتی ز جویی

зи зулфати ҳалқае ҷустам , надодӣ

ز زلفت حلقه‌ای جستم، ندادی

Чаҳ сахтӣ мекунӣ бо ман ба мӯе ?

چه سختی می‌کنی با من به مویی؟

Дили сахти ту чун дид Авҳадӣ гуфт :

دل سخت تو چون دید اوحدی گفت:

Бад-ӣни сангам бибояд зад сабуе

بدین سنگم بباید زد سبویی