Муштоқи оннигорам оё куҷост гӯйӣ ?

مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟

Бо мо наменишинад бе мо чарост гӯйӣ ?

با ما نمی‌نشیند بی ما چراست گویی؟

Мо дар ҳавои рӯйиш чун зарра гашта пайдо

ما در هوای رویش چون ذره گشته پیدا

Венаи қиссаи худ бар ӯ бод ҳавост гӯйӣ

وین قصه خود بر او باد هواست گویی

Сад бори кишти моро нодидаи ҳеҷ ҷурмӣ

صد بار کشت ما را نادیده هیچ جرمی

Дар дайни хубрӯён куштан равост гӯйӣ

در دین خوبرویان کشتن رواست گویی

Наздик ӯ шуд он дил каз ғами шикаста будӣ

نزدیک او شد آن دل کز غم شکسته بودی

Ин ғам ҳануз дорам он дил куҷост гӯйӣ ?

این غم هنوز دارم آن دل کجاست گویی؟

Аз зулфи кжрў ӯ гар бишинавӣ насимӣ

از زلف کژرو او گر بشنوی نسیمی

То зиндае ҳикоят зон сару рости гӯйӣ

تا زنده‌ای حکایت زان سر و راست گویی

Бо дигарон биорӣ осон бар оварад сар

با دیگران بیاری آسان بر آورد سر

Ин нозу сари гаронӣ аз бахти мости гӯйӣ

این ناز و سر گرانی از بخت ماست گویی

Хӯни дилами бирезаду онгоҳ хашм гирад

خون دلم بریزد و آنگاه خشم گیرد

Онро сабаб надонам ин хӯн баҳост гӯйӣ

آنرا سبب ندانم این خون بهاست گویی

Гуфто ки : ҷони ширини пеши ман ору зини ғам

گفتا که: جان شیرین پیش من آر و زین غم

Тан хаста шуд валикини дилро ризост гӯйӣ

تن خسته شد ولیکن دل را رضاست گویی

Аз Авҳадии дилу дайни бурданду ақлу дониш

از اوحدی دل و دین بردند و عقل و دانش

Рахти гузида гум шуд , дузд ошност гӯйӣ

رخت گزیده گم شد، دزد آشناست گویی