Қадаш ба дарахт сарв мемонад рост

قدش به درخت سرو می‌ماند راست

Зулфаш ба расан , ки пои банди дили мост

زلفش به رسن، که پای بند دل ماست

Дили майл гунаҳ дорад аз он рӯз ки дид

دل میل گنه دارد از آن روز که دید

Кӯро расан аз зулфу дарахт аз болост

کو را رسن از زلف و درخت از بالاست