Соқӣ ар соф нест , зон дардӣ

ساقی ار صاف نیست، زان دردی

Қадаҳии даҳ , ки хоби ман барадӣ

قدحی ده، که خواب من بردی

Нест софӣ , мҳл ки ҷӯш кунам

نیست صافی، مهل که جوش کنم

Ҷом дардам бидиҳ , ки нӯш кунам

جام دردم بده، که نوش کنم

Сафи пешина софҳо хӯрданд

صف پیشینه صاف‌ها خوردند

Дарди дардӣ ба ман раҳо карданд

درد دردی به من رها کردند

Дарди дилро ба дард бинишонам

درد دل را به درد بنشانم

Дарди беҳтар ки дарди брҷонм

درد بهتر که درد بر جانم

Иқтизои замон мо инаст

اقتضای زمان ما اینست

Чаҳ тавон кард ? аз он мо инаст

چه توان کرد؟ از آن ما اینست

Гар чаҳ он дӯстони з даст шуданд

گر چه آن دوستان ز دست شدند

Хунаки онон ки зуд маст шуданд !

خنک آنان که زود مست شدند!

Дилам аз ҷони хеш сайр омад

دلم از جان خویش سیر آمد

Давр ӯ беш даҳ , ки дайр омад

دور او بیش ده، که دیر آمد

Маст бигзор дар биёбонаш

مست بگذار در بیابانش

Шаб чу бега шавад бихобонаш

شب چو بیگه شود بخوابانش

Ҷояши ин ба ки ҷой хобӣ ҳаст

جایش این به که جای خوابی هست

Вар хумораш кунад шаробӣ ҳаст

ور خمارش کند شرابی هست

Рӯзи марг ар ба ҳол бад бошам

روز مرگ ار به حال بد باشم

Бидиҳ ин ҷом , то ба худ бошам

بده این جام، تا به خود باشم

Чун аҷал дар кашад ба худ тангам

چون اجل در کشد به خود تنگم

Бунаи ин ҷом бар сари сангам

بنه این جام بر سر سنگم

То чу ояд дил аз даҳон бар лаб

تا چو آید دل از دهان بر لب

Ҷом бар каф рӯему ҷон бар лаб

جام بر کف رویم و جان بر لب