Писарӣ бо падар ба зорӣ гуфт

پسری با پدر به زاری گفت

Ки : марои ёри шӯ ба ҳамсару ҷуфт

که: مرا یار شو به همسر و جفت

Гуфт бобо : зино куну зан на

گفت بابا: زنا کن و زن نه

Панди гир аз хилоиқ , аз ман на

پند گیر از خلایق، از من نه

Дар зино гар бигирадат асасӣ

در زنا گر بگیردت عسسی

Бҳлд , ков гирифт чун ту басӣ

بهلد، کاو گرفت چون تو بسی

Зан бихоҳӣ туро раҳо накунад ,

زن بخواهی تو را رها نکند،

Вар ту бигзоряш чаҳ ҳо накунад ?

ور تو بگذاریش چه‌‎ها نکند؟

Аз ман ва модарат нагирӣ панд

از من و مادرت نگیری پند

Чанд дидӣ ва низ дидам чанд

چند دیدی و نیز دیدم چند

Он раҳо кун ки нон ва ҳема намонад

آن رها کن که نان و هیمه نماند

Риш бобо бибин ки : нима намонад

ریش بابا ببین که: نیمه نماند