Писариро падари силаҳи омухт
پسری را پدر سلاح آموخت
Ҳам камарбаст ва ҳам кулоҳаш дӯхт
هم کمربست و هم کلاهش دوخت
Чун писар шуд ба зӯри панҷаи далер
چون پسر شد به زور پنجه دلیر
Ҳавас беша карду куштани шер
هوس بیشه کرد و کشتن شیر
Навҷавони ҳам чу сарви бастоне
نوجوان هم چو سرو بستانی
Рафт икрўз дар нестоне
رفت یکروز در نیستانی
Мода ширӣ бидидаш аз ногоҳ
ماده شیری بدیدش از ناگاه
Ҳамла кард ва гирифт ба рӯй роҳ
حمله کرد و گرفت به روی راه
Тир бурно накард дар ваии кор
تیر برنا نکرد در وی کار
Ба сари панҷа дар кашидаш зор
به سر پنجه در کشیدش زار
Падарашро чу шуд зи ҳоли хабар
پدرش را چو شد ز حال خبر
Зуд дар беша шуд ки : вои писар !
زود در بیشه شد که: وای پسر!
Писар ӯ аз ҷигар бар оварад оҳ
پسر او از جگر بر آورد آه
Гуфт : азин бад маро набӯд гуноҳ
گفت: ازین بد مرا نبود گناه
Бо ман , эй меҳрбон , ту бад кардӣ
با من، ای مهربان، تو بد کردی
Чаҳ тавон кард чун ту худ кардӣ ?
چه توان کرد چون تو خود کردی؟
Чун наёмухтӣ бмни пеша
چون نیاموختی بمن پیشه
Бмни омухти шери ин беша
بمن آموخت شیر این بیشه
Ту биҷои ор ончӣ битавонӣ
تو بجای آر آنچه بتوانی
То набошад турои пушаймонӣ
تا نباشد ترا پشیمانی
Аввалин ҳақати ин буд ба дуруст
اولین حقت این بود به درست
Ки кунӣ дар сияҳи сипедаши чуст
که کنی در سیه سپیدش چست
Дуюмин пешае биомузад
دومین پیشهای بیاموزد
Ки кафофӣ аз он бар андӯзад
که کفافی از آن بر اندوزد
Сеюм он каши мадади шӯй аз мол
سوم آن کش مدد شوی از مال
То шавад ҷуфти ҳамсарӣ ба ҳалол
تا شود جفت همسری به حلال
Диҳӣ аз қурби некӯони нураш
دهی از قرب نیکوان نورش
Кунӣ аз суҳбат бидон давраш
کنی از صحبت بدان دورش
Чун ту ин эҳтиёт ҳо кардӣ
چون تو این احتیاطها کردی
Гар бар оварад сар ба номардӣ
گر بر آورد سر به نامردی
Дон ки онро ба зулм кошта анд
دان که آن را به ظلم کاشتهاند
Вази худо ва ту ғам надошта анд
وز خدا و تو غم نداشتهاند
Чун наёяд сабуи зи оби дуруст
چون نیاید سبو ز آب درست
Он зи ҷой дигар ба бояд ҷуст
آن ز جای دگر به باید جست
Зон мубаддил шудаст ойинҳо
زان مبدل شدست آیینها
Ки ҷаҳон мавҷ мезанад зинҳо
که جهان موج میزند زینها
Мардум инанд ? чист чораи мо
مردم اینند؟ چیست چارهٔ ما
Ҷуз хамӯшӣу ҷузи канораи мо
جز خموشی و جز کنارهٔ ما
Шери мардӣ ба даст ме накунанд
شیر مردی به دست مینکنند
Ки бирав сад шикаст ме накунанд
که برو صد شکست مینکنند
Натавонад шунид номи дуруст
نتواند شنید نام درست
Онкии меҳраш шикаста бошаду суст
آنکه مهرش شکسته باشد و سست
Ҷурми бхшо , ба ҳурмати покон
جرم بخشا، به حرمت پاکان
Ки бигардон балоӣ ногоҳон
که بگردان بلای ناگاهان
Пардаи исматати ту бози мгир
پردهٔ عصمتت تو باز مگیر
Ба худовандӣ аз ҷавони вази пер
به خداوندی از جوان وز پیر
Аз дами гурги бугсали ин рама ро
از دم گرگ بگسل این رمه را
Парвариши даҳ ба ҳифзи худ ҳама ро
پرورش ده به حفظ خود همه را