Хон ӣнон ки хӯн дил полуд
خوان اینان که خون دل پالود
Надиҳади луқмаи ҷуз ки заҳр олуд
ندهد لقمه جز که زهر آلود
Заҳр бар рӯйу заҳр дар коса
زهر بر روی و زهر در کاسه
Чун нагирад хўрдндаҳро то се ?
چون نگیرد خوردنده را تا سه؟
Луқмаи мисатони зи дасти луқмаи шумор
لقمه مستان ز دست لقمه شمار
Каз чунон луқма дошт луқмони ор
کز چنان لقمه داشت لقمان عار
Косаи пари пиёзи дўғинаҳ
کاسهٔ پر پیاز دوغینه
Ба зи сад манъами дуруғина
به ز صد منعم دروغینه
Дасташ ар шарбат дигар диҳадат
دستش ار شربت دگر دهدت
Дуғ ӯ доғ бар ҷигари нҳдт
دوغ او داغ بر جگر نهدت
Хӯрдани ризқи хешу миннати халқ
خوردن رزق خویش و منت خلق
Заҳри хур , нон чаҳ менаҳй дар ҳалқ ?
زهر خور، نان چه مینهی در حلق؟
Онкӣ бахшад азин хасисони дег
آنکه بخشد ازین خسیسان دیگ
Равғанӣ бар кашида дон аз рег
روغنی بر کشیده دان از ریگ
То ба боғи ту офатӣ нарасад
تا به باغ تو آفتی نرسد
Ба касе аз ту роФтӣ нарасад
به کسی از تو رافتی نرسد
Хӯни назорагии бполўдӣ
خون نظارگی بپالودی
Лабаш аз мивае нёлўдӣ
لبش از میوهای نیالودی
Бо чунин лутфи чашми бади зи ту давр
با چنین لطف چشم بد ز تو دور
Ки биҳишт орзӯат бошаду ҳур
که بهشت آرزوت باشد و حور
Бар дарахтии бад-ӣни барӯмандӣ
بر درختی بدین برومندی
Дар боғи карам чаҳ май бандӣ ?
در باغ کرم چه میبندی؟
Рӯи ғарибонаи соя эй бар соз
رو غریبانه سایهای بر ساز
ё биафшон ва ҳалқҳо трсоз
یا بیفشان و حلقها ترساز
Ду се себ ар бмои фурӯи дўсд
دو سه سیب ار بما فرو دوسد
Ба аз он кончнон ҳаме пӯсад
به از آن کانچنان همی پوسد
Мива чун ҳаст , моя Эй бирасон
میوه چون هست، مایهای برسان
Ҳам ба ҳамсояи соя Эй бирасон
هم به همسایه سایهای برسان
Ънбти сурхи гашту уннобӣ
عنبت سرخ گشت و عنابی
Рух чаро чун бунафшаи митобӣ ?
رخ چرا چون بنفشه میتابی؟
Хӯшае чунки дар накардӣ боз
خوشهای چونکه در نکردی باز
Ҳам зи болой дар фурӯ андоз
هم ز بالای در فرو انداز
Чун маҷол кароматӣ бошад
چون مجال کرامتی باشد
Бастан дар ғароматӣ бошад
بستن در غرامتی باشد
То баҳораст мива Эй медаҳ
تا بهارست میوهای میده
Ҳам зкўтӣ ба бева Эй медаҳ
هم زکوتی به بیوهای میده
Ҷўдкӣ хонд ин сифатро дайн ?
جودکی خواند این صفت را دین؟
Бухлро низ ор бошад азин
بخل را نیز عار باشد ازین