Шоирӣ чист ? бар дар дунон

شاعری چیست؟ بر در دونان

Хона карду ҳикмати Юнон

خانهٔ کرد و حکمت یونان

Ба саноашон дареғ бошад ранҷ

به ثناشان دریغ باشد رنج

Табъро додани азобу шиканҷ

طبع را دادن عذاب و شکنج

Хуфтаи мамдуҳи маст бо хотун

خفته ممدوح مست با خاتون

Ту ба мадҳаши зи дидаи резони хӯн

تو به مدحش ز دیده ریزان خون

Шаб кунӣ рӯзу рӯз дар кораш

شب کنی روز و روز در کارش

Дар нависӣ ба дарҷи тӯмораш

در نویسی به درج طومارش

Ровӣии чустро кунӣ ҳамдаст

راویی چست را کنی همدست

Сараш аз ҷоми ваъдасозӣ маст

سرش از جام وعده سازی مست

То рӯй пеш ӯ салом кунӣ

تا روی پیش او سلام کنی

Шеъри хуоне , сухан тамом кунӣ

شعر خوانی، سخن تمام کنی

ӯ хитобат кунад ки : хуш гуфтӣ

او خطابت کند که: خوش گفتی

Дар маънӣ ба мадҳи мо сифтӣ

در معنی به مدح ما سفتی

Нақдро бози гирд ва корӣ кун

نقد را باز گرد و کاری کن

Бори дигари бмо гузорӣ кун

بار دیگر بما گذاری کن

Зу чу он бишинавӣ бурун Эйӣ

زو چو آن بشنوی برون ایی

Худ ндонӣ зи ғам ки чун ое ?

خود ندانی ز غم که چون آیی؟

Бози шеъряш бар тарангоне

باز شعریش بر ترنگانی

Ба тақозои қалами блнгонӣ

به تقاضا قلم بلنگانی

Чун биёе ба ваъдаи бози буриш

چون بیایی به وعده باز برش

Бастаи ёбии басони санг дараш

بسته یابی بسان سنگ درش

Дили дарбони бало ба нарм кунӣ

دل دربان بلا به نرم کنی

Бар худ ӯро ба оқчаҳ гарм кунӣ

بر خود او را به آقچه گرم کنی

То турои пеш ӯ чу роҳ кунад

تا ترا پیش او چو راه کند

ӯ ба дарбони турш нигоҳ кунад

او به دربان ترش نگاه کند

К-эй : хари қлтбон , қарори ин буд ?

کای: خر قلتبان، قرار این بود؟

Ончӣ гуфтам ҳазор бори ин буд ?

آنچه گفتم هزار بار این بود؟

Бор додӣ , чаҳ рӯз ин бораст ?

بار دادی، چه روز این بارست؟

Ман бакорам , чаҳ вақт ин кораст ?

من بکارم، چه وقت این کارست؟

Пас напурсида : к-эии падар чунӣ ?

پس نپرسیده: کای پدر چونی؟

Чист ҳолат ? зи дарди сар чунӣ ?

چیست حالت؟ ز درد سر چونی؟

Бинависади барот бар ҷое

بنویسد برات بر جایی

Каз се харвор адо кунад тоӣ

کز سه خروار ادا کند تایی

Худ зи ин хоҷагон мадхал кист ?

خود ز این خواجگان مدخل کیست؟

Ки фузун бошадаш ато аз бист

که فزون باشدش عطا از بیست

Бистро чун ғурем даҳ бабрад

بیست را چون غریم ده ببرد

Панҷ ровии зи нимаи раҳи бабрад

پنج راوی ز نیمه ره ببرد

Ту Бамонеу бардаи моҳии ранҷ

تو بمانی و برده ماهی رنج

Бистат даҳ шуда , даҳат шуда панҷ

بیستت ده شده، دهت شده پنج

Сари бўобро бнтўони баст

سر بواب را بنتوان بست

зи ҷароҳат чу мейр гардад маст

ز جراحت چو میر گردد مست

Мада , эй фозил , оби рух бар бод

مده، ای فاضل، آب رخ بر باد

Ки худои ин ҷаҳон бар оби ниҳод

که خدا این جهان بر آب نهاد

зи осмон руста шуд суханро бех

ز آسمان رسته شد سخن را بیخ

Ба заминаш фурӯ мабар , чун мех

به زمینش فرو مبر، چون میخ

Ба харманди хурдаи дониши даҳ

به خرمند خرده دانش ده

з дил омад бурун , ба ҷонаши даҳ

ز دل آمد برون، به جانش ده

Зини ниҳоди анварӣ чаҳ кард қиёс ?

زین نهاد انوری چه کرد قیاس؟

Ртбти шоирони пас аз кнос

رتبت شاعران پس از کناس

Сарвароне ки пеши азин айём

سرورانی که پیش ازین ایام

Саъй карданд дар баландии ном

سعی کردند در بلندی نام

Гар чаҳ дар фазл будашон пешӣ

گر چه در فضل بودشان پیشی

Шуъароро ба ҳиммат аз бешӣ

شعرا را به همت از بیشی

Ганҷҳо дар канор мекарданд

گنجها در کنار میکردند

То ситоиш газон ме карданд

تا ستایش گزان می‌کردند

Мнкаҳ хилват нишин ин ганҷам

منکه خلوت نشین این گنجم

Дар ҷаҳонии чунин куҷои ганҷам ?

در جهانی چنین کجا گنجم؟

То бкии зини гуруҳ нанг хӯрам ?

تا بکی زین گروه ننگ خورم؟

Нони ӣнони бҳл , ки санг хӯрам

نان اینان بهل، که سنگ خورم

Чун зи ҳирсам ҳикоятӣ бинмоанд

چون ز حرصم حکایتی بنماند

зи сипеҳрам шикоятӣ бинмоанд

ز سپهرم شکایتی بنماند

Дар рух ӯ чу пистаи хандонам

در رخ او چو پسته خندانم

Гар чаҳ аз паст медиҳад нонам

گر چه از پست میدهد نانم

Зини миёни коши дӯстӣ будӣ !

زین میان کاش دوستی بودی!

Ки бирав нимаи пӯстӣ будӣ

که برو نیمه پوستی بودی

Дар ҷаҳони дӯстӣ ба даст нашуд

در جهان دوستی به دست نشد

Ки азу дар дилам шикаст нашуд

که ازو در دلم شکست نشد