Дӯстиро ягонаи шӯ бо дӯст

دوستی را یگانه شو با دوست

Аз сафо чун ду мағз дар як пӯст

از صفا چون دو مغز در یک پوست

Дӯстӣ каз барои дайн набӯд

دوستی کز برای دین نبود

Дил бар он дӯстӣ амин набӯд

دل بر آن دوستی امین نبود

То миёни ду дӯст фарқӣ ҳаст

تا میان دو دوست فرقی هست

Ҳам чунон дар миёна зарқӣ ҳаст

هم‌چنان در میانه زرقی هست

Андарин кори ёр бояд , ёр

اندرین کار یار باید، یار

Чунки беёр бар наёяд кор

چونکه بی‌یار بر نیاید کار

То турои қасду ихтиёр буд

تا ترا قصد و اختیار بود

Ёр , машну , ки бо ту ёр буд

یار، مشنو، که با تو یار بود

Чун паии ихтиёр худ бошӣ

چون پی اختیار خود باشی

Ёри каси не , ки ёр худ бошӣ

یار کس نی، که یار خود باشی

Дӯстро панди гӯйу панд пазир

دوست را پند گوی و پند پذیر

Пеш ӯ хирад бошу хурдаи мгир

پیش او خرد باش و خرده مگیر

Ин муҳибон , ки шуҳра шаҳранд

این محبان، که شهرهٔ شهرند

Аз муҳаббати тамом бе баҳранд

از محبت تمام بی‌بهرند

Дӯстӣ аз пай тарош кунанд

دوستی از پی تراش کنند

Ёр аз баҳри нон ва ош кунанд

یار از بهر نان و آش کنند

Аз ҷафо бо ту дӯст дайр шаванд

از جفا با تو دوست دیر شوند

Дӯст гиранду зуд сайр шаванд

دوست گیرند و زود سیر شوند

Пай мол тавонад , чун бибаранд

پی مال تواند، چون ببرند

Поймолат кунанд ва ғам нахуранд

پایمالت کنند و غم نخورند

Гар дирам ҳаст бо ту дар созанд

گر درم هست با تو در سازند

То туро аз дирам бипардозанд

تا ترا از درم بپردازند

Бидиҳии лӯт , чашмашон бо тест

بدهی لوت، چشمشان با تست

Надиҳӣ , ҷангу хашмашон бо тест

ندهی، جنگ و خشمشان با تست

Дӯстии зи амн ва устуворӣ хост

دوستی ز امن و استواری خاست

Амн чун нест дӯстӣ з куҷост ?

امن چون نیست دوستی ز کجاست؟

Ҳам зи аҳволи дӯстони муҷоз

هم ز احوال دوستان مجاز

Рӯи намояди турои ҳақиқати боз

رو نماید ترا حقیقت باز

Ҳар ки ин дӯстӣ ба сари набард

هر که این دوستی به سر نبرد

Роҳ аз он дӯстӣ ба дар набард

راه از آن دوستی به در نبرد

Зоҳиру ботинят бояд чуст

ظاهر و باطنیت باید چست

То ба поёни барии ту аҳди дуруст

تا به پایان بری تو عهد درست

Аз сари бандагӣ ба рӯзи аласт

از سر بندگی به روز الست

Чун ба паймон дӯст додӣ даст

چون به پیمان دوست دادی دست

Бар дилат ҳар чаҳ бугзарад ҷузи дӯст

بر دلت هر چه بگذرد جز دوست

Баъд аз он аҳд кард кор ту ӯст

بعد از آن عهد کرد کار تو اوست

Бар нахустина аҳд бояд буд

بر نخستینه عهد باید بود

Вндрони ҷаду ҷаҳд бояд буд

وندران جد و جهد باید بود

То ба поёни барии сухан , борӣ

تا به پایان بری سخن، باری

Ки дар он рӯз гуфтае : оре

که در آن روز گفته‌ای: آری

То ту ин аҳдро вафо накунӣ

تا تو این عهد را وفا نکنی

Рӯй дар қибла сафо накунӣ

روی در قبلهٔ صفا نکنی

Эзад « аўФўои бъҳд кам » фармуд

ایزد «اوفوا بعهد کم» فرمود

Одамии аҳдро вафо нанамуд

آدمی عهد را وفا ننمود

Аз калом ар вафо пажӯҳ касаст

از کلام ار وفا پژوه کسست

« кулбаами бости зроъ » басаст

« کلبهم باسط ذراع» بسست

Клби кӯ дар раҳ вафо зад гом

کلب کو در ره وفا زد گام

Хирқаи пӯшади зи пӯст дар блъом

خرقه پوشد ز پوست در بلعام

Ба вафои саг чу з асб шуд мумтоз

به وفا سگ چو ز اسب شد ممتاز

Гашт дар рӯй ӯ баланди овоз

گشت در روی او بلند آواز

Бе ҳунари худ сегӣ бидон то се

بی‌هنر خود سگی بدان تا سه

Чун шавад бо эй ҳам коса ?

چون شود با همای هم‌کاسه؟

Порсоён , ки бо вафо ҷуфтанд

پارسایان، که با وفا جفتند

Аз зани порсоаш ба гуфтанд

از زن پارساش به گفتند