Оҳи азин воъизони минбари кӯб !
آه ازین واعظان منبر کوب!
Шармашон нест худ зи минбару чӯб
شرمشان نیست خود ز منبر و چوب
Рӯй ваъзӣ ки дар пришонист
روی وعظی که در پریشانیست
Айни шухӣу маҳзи нодонист
عین شوخی و محض نادانیست
Бар сари минбару муқовими расӯл
بر سر منبر و مقاوم رسول
Натавон рафтан аз тариқи фузул
نتوان رفتن از طریق فضول
Он тавонад қадами ниҳоди онҷо
آن تواند قدم نهاد آنجا
Ки наёрад зи ишваи ёди онҷо
که نیارد ز عشوه یاد آنجا
Нафас аз шаҳват ва ғазаб назанад
نفس از شهوت و غضب نزند
Дасту пой аз сар тараб назанад
دست و پای از سر طرب نزند
Мушфиқи халқу неки хоҳ буд
مشفق خلق و نیک خواه بود
Илм ӯ бар амали гувоҳ буд
علم او بر عمل گواه بود
Аз ҷаҳони ҷуз ҳалол напасандад
از جهان جز حلال نپسندد
Ҳаваси ҷоҳ ва мол напасандад
هوس جاه و مال نپسندد
Дар дами бутаи риёзату қаҳр
در دم بوتهٔ ریاضت و قهر
Муттафиқ гашта сар ӯ бо ҷҳр
متفق گشته سر او با جهر
Халқ ӯ буии машк ноб диҳад
خلق او بوی مشک ناب دهد
Сар ӯ нур офтоб диҳад
سر او نور آفتاب دهد
Ҳар чаҳ гуяд дуруст гуяду ҳақ
هر چه گوید درست گوید و حق
Зар нахоҳад , ки кдиаҳ бошаду диқ
زر نخواهد، که کدیه باشد و دق
Илми тафсири хонда бар устод
علم تفسیر خوانده بر استاد
Бошадаш аксари ҳадис ба ёд
باشدش اکثر حدیث به یاد
Ба такаббури барин замин наравад
به تکبر برین زمین نرود
Бар дар халқи ҷуз ба дайн наравад
بر در خلق جز به دین نرود
Онкӣ дар илмаши ин мақом буд
آنکه در علمش این مقام بود
Шояд ар муршиду эмом буд
شاید ار مرشد و امام بود
Ончӣ бар олимон вабол омад
آنچه بر عالمان وبال آمد
Ҳуби дунёу ҷамъ мол омад
حب دنیا و جمع مال آمد
Зулати хоси офати ъомист
زلت خاص آفت عامیست
Зула бастани зи ғояти хомист
زله بستن ز غایت خامیست
Воъизӣ , худ кун ончӣ мегӯйӣ
واعظی، خود کن آنچه میگویی
Накунӣ , дарди сар чаҳ меҷӯӣ ?
نکنی، درد سر چه میجویی؟
Ҷои пайғамбару расӯли худоӣ
جای پیغمبر و رسول خدای
Чаҳ нишинӣ ? боист бар як пой
چه نشینی؟ بایست بر یک پای
Сари фарои пеш ва дастҳо барҳам
سر فرا پیش و دستها برهم
Синаи пурҷӯш ва чашмҳо пари нам
سینه پرجوش و چشمها پر نم
Арз кун туҳафҳои бихўобӣ
عرض کن تحفهای بیخوابی
Нақдҳое ки дар саҳари ёбӣ
نقدهایی که در سحر یابی
Дар дили аҳли сидқи тухми биҳишт
در دل اهل صدق تخم بهشت
Зини наму зини тапиши туоне кишт
زین نم و زین تپش توانی کشت
Ду се афсурдаро ба гармии каш
دو سه افسرده را به گرمی کش
Сахти ҷонии дўро ба нармии каш
سخت جانی دورا به نرمی کش
Омро аз ҳалоли гӯйу ҳаром
عام را از حلال گوی و حرام
Хосро мухлиси ҳадису калом
خاص را مخلص حدیث و کلام
Баси азин шеърҳои бодонгиз
بس ازین شعرهای بادانگیز
Оби қуръон бар оташи тани рез
آب قرآن بر آتش تن ریز
Манашон пеши икдгри зану мард
منشان پیش یکدگر زن و مرد
Вар нишинанд манъ бояд кард
ور نشینند منع باید کرد
Ваъз зан иффатасту мастурӣ
وعظ زن عفتست و مستوری
Мада ӯро ба ваъзи дастурӣ
مده او را به وعظ دستوری
Зан ки ӯ шоҳид ва ҷавон бошад
زن که او شاهد و جوان باشد
Нозуку нағз ва длстон бошад
نازک و نغز و دلستان باشد
Худ ба маҷлис чаро шавад ҳозир ?
خود به مجلس چرا شود حاضر؟
Ба ҷавонону амрдони нозир ?
به جوانان و امردان ناظر؟
Шайх бар минбару занон бар лам
شیخ بر منبر و زنان بر لم
Бар сар дигарон кашида қалам
بر سر دیگران کشیده قلم
Бардаи хотун ба тахт бар коло
برده خاتون به تخت بر کالا
То буд марди зеру зани боло
تا بود مرد زیر و زن بالا
Хуб чун рӯй худ биорояд
خوب چون روی خود بیاراید
Аз намозу вараъ чаҳ кор ояд ?
از نماز و ورع چه کار آید؟
Даст берун кунад , зи даст рӯй
دست بیرون کند، ز دست روی
Вар нигоҳят кард , маст рӯй
ور نگاهیت کرد، مست روی
Воъизи шаби шаб аз сари минбар
واعظ شب شب از سر منبر
Чун бидид он ду зулф чун анбар
چون بدید آن دو زلف چون عنبر
Ёд гирад шаби андарони эҳё
یاد گیرد شب اندران احیا
Оят ё азиз ва ё яҳё
آیت یا عزیز و یا یحیی
Сӯй мақарӣ кунад ба рӯзи нигоҳ
سوی مقری کند به روز نگاه
Ҳам чу ёқӯб дар таассуфу оҳ
هم چو یعقوب در تاسف و آه
Пас бихонанд мақарёни зи нахуст
پس بخوانند مقریان ز نخست
Сӯраи Юсуфу Зулайхои чуст
سورهٔ یوسف و زلیخا چست
То зи қуръони кулоҳ ва ҷома кунад
تا ز قرآن کلاه و جامه کند
Ҳамаро маҳви ишқ нома кунад
همه را محو عشق نامه کند
Донад ар совуҷӣаст вркошист
داند ار ساوجیست ورکاشیست
Кин на ваъзаст нозу ҷмошист
کین نه وعظست ناز و جماشیست
Чаҳ диҳии дайну боғи руз чаҳ кунӣ ?
چه دهی دین و باغ رز چه کنی؟
Дами дастори чор газ кунӣ ?
دم دستار چار گز کنی؟
Лоф чандин мазан зи нақли варақ
لاف چندین مزن ز نقل ورق
Суханӣ касб кун ба коду арақ
سخنی کسب کن به کد و عرق
Чанд бошӣ аёли фикри касон ?
چند باشی عیال فکر کسان؟
Чаҳ кушояди турои зи зикри касон ?
چه گشاید ترا ز ذکر کسان؟
Зикри худро баланди гирдоне
ذکر خود را بلند گردانی
Агар аз ҷамъи шермардоне
اگر از جمع شیرمردانی
Фазлу илми ту ҷуз ривоят нест
فضل و علم تو جز روایت نیست
Бо ту худ ғайри азин ҳикоят нест
با تو خود غیر ازین حکایت نیست
Макун аз ҷомаи касони зинат
مکن از جامهٔ کسان زینت
Манимоӣ ончӣ нест дар тинат
منمای آنچه نیست در طینت
Пеши азин комилан ки бўдстнд
پیش ازین کاملا که بودستند
Мӯъҷизоти сухани нмўдстнд
معجزات سخن نمودستند
Зон маъонӣ ки доштанд ҳама
زان معانی که داشتند همه
Ёдгории гзоштндҳмаҳ
یادگاری گذاشتندهمه
Аикаҳи мақбулу мқблии онҷо
ایکه مقبول و مقبلی آنجا
Аз нишонҳо чаҳ миҳлии онҷо ?
از نشانها چه میهلی آنجا؟
Рости гӯйӣ ба ростгорӣ кӯш
راست گویی به راستگاری کوش
Ин суханро зи расатони бниўш
این سخن را ز راستان بنیوش