Талабат чун дуруст бошаду рост

طلبت چون درست باشد و راست

Худ дар аввали қадам мурод турост

خود در اول قدم مراد تراست

Ҳақ чу хоҳад ки бандаи роҳи барад

حق چو خواهد که بنده راه برد

Аз бадӣҳояш дар паноҳи барад

از بدیهایش در پناه برد

Бандаи тавфиқро чу аҳл шавад

بنده توفیق را چو اهل شود

Гар чаҳ сахтаст кор , саҳл шавад

گر چه سختست کار، سهل شود

Аввалин пояи иродати ту

اولین پایهٔ ارادت تو

Тарки хуй ба дасту одати ту

ترک خوی به دست و عادت تو

Шайх чун назд хеш додат бор

شیخ چون نزد خویش دادت بار

Ихтиёри худ аз миён бурдор

اختیار خود از میان بردار

То мурӣд аз мурод нафас намурда

تا مرید از مراد نفس نمرد

Раҳ ба оби ҳаёти ишқи набард

ره به آب حیات عشق نبرد

Сари мард онгаҳе шавад зинда

سر مرد آنگهی شود زنده

Ки шавад нафас ӯ сроФгндаҳ

که شود نفس او سرافگنده

Гар наҳй қадари дӯстро номӣ

گر نهی قدر دوست را نامی

Қадари худро мҳл , бизан гомӣ

قدر خود را مهل، بزن گامی

Чун ҳдс дар қадими пайвандад

چون حدث در قدیم پیوندد

Дар ҳастӣ ба хеши дарбандад

در هستی به خویش دربندد

Муршидии кӯ ба аҷаб роҳ намӯд

مرشدی کو به عجب راه نمود

Назд оқил чаҳ ӯ чаҳ оду самуд ?

نزد عاقل چه او چه عاد و ثمود؟

Аҷаб габрӣ кунад мусулмон ро

عجب گبری کند مسلمان را

Аҷаб девӣ кунад сулаймон ро

عجب دیوی کند سلیمان را

Бабр аз аҷаб , то шӯии манзур

ببر از عجب، تا شوی منظور

Ки кунад аҷабат аз назарҳо давр

که کند عجبت از نظرها دور

Дев чун аҷаб дошт саҷда накард

دیو چون عجب داشت سجده نکرد

Аҷаб , иксўнаҳ , эй фириштаи навард

عجب، یکسونه، ای فرشته نورد

Аҷаби варзии палангу бабри шӯй

عجب ورزی پلنگ و ببر شوی

Бҳли ин аҷаб агар на габри шӯй

بهل این عجب اگر نه گبر شوی

Аҷаби блъомро чу шуд дар пӯст

عجب بلعام را چو شد در پوست

Саги асҳоби Каҳф беҳтар азуаст

سگ اصحاب کهف بهتر ازوست

Бо ҷӯии аҷаб дар тарозуии роз

با جوی عجب در ترازوی راز

Ҳеҷ бошад ҳазор солаи намоз

هیچ باشد هزار ساله نماز

Дидам ва нест дар ҷаҳони борӣ

دیدم و نیست در جهان باری

Беҳтар аз аҷзу нестии корӣ

بهتر از عجز و نیستی کاری