Хубрӯён чу рух ҳаме пӯшанд

خوبرویان چو رخ همی پوشند

Ошиқон дар талаб ҳаме кӯшанд

عاشقان در طلب همی کوشند

Ёфт анқо ба азлату даврӣ

یافت عنقا به عزلت و دوری

Қоф то қофи номи мастурӣ

قاف تا قاف نام مستوری

Ҳар ки ӯ азлат ихтиёр накард

هر که او عزلت اختیار نکرد

Даст бо дӯст дар канор накард

دست با دوست در کنار نکرد

Хунаки онкас ки ӯ бурид аз халқ

خنک آنکس که او برید از خلق

Доман ва рӯй дар кашид аз халқ

دامن و روی در کشید از خلق

Кор агар бо худоат хоҳад буд

کار اگر با خدات خواهد بود

Ин таъаллуқ балот хоҳад буд

این تعلق بلات خواهد بود

Тифли маънӣ ба коми парварда

طفل معنی به کام پرورده

Нашавад ҷузи дарин пас парда

نشود جز درین پس پرده

То ту андари миёни анбӯҳӣ

تا تو اندر میان انبوهی

Рӯзу шаб дар азобу андӯҳӣ

روز و شب در عذاب و اندوهی

Гурги озоди ресмон дар ҳалқ

گرگ آزاد ریسمان در حلق

Кист ? хилват нишин дил бо халқ

کیست؟ خلوت‌نشین دل با خلق

Дил махон , эй писар , ки дувал буд

دل مخوان، ای پسر، که دول بود

Онкӣ дар чоҳи халқи гӯл буд

آنکه در چاه خلق گول بود

Рисмонисти сусти сӯрати ҷоҳ

ریسمانیست سست صورت جاه

Ту ба ин ресмони Марв дар чоҳ

تو به این ریسمان مرو در چاه

Чун ба хилват рӯй мабар бо хеш

چون به خلوت روی مبر با خویش

Фикри асбоби сӯрат , аз кам ва беш

فکر اسباب صورت، از کم و بیش

Чун набӣ давр шуд зи байъу шарӣ

چون نبی دور شد ز بیع و شری

Кунҷ хилват гузиду ғори ҳурӣ

کنج خلوت گزید و غار حری

Иззати ғор буду азлати шаҳр

عزت غار بود و عزلت شهر

Мунтаҷи айши умру ъушрати даҳр

منتج عیش عمر و عشرت دهر

Моҳи икшб ки дар бирав бастанд

ماه یکشب که در برو بستند

Мардум ӯро зи бомҳо ҷустанд

مردم او را ز بامها جستند

Худ зи азлат зиён набинад кас

خود ز عزلت زیان نبیند کس

Каз хмўшисти суди азлату бас

کز خموشیست سود عزلت و بس