Шабии парвонае бо шамъ шуд ҷуфт

شبی پروانه‌ای با شمع شد جفت

Чу оташ дар фитодаш хешро гуфт

چو آتش در فتادش خویش را گفت

Ки : пеш аз тҷрбт чун дӯст гирӣ

که: پیش از تجربت چون دوست گیری

Бунаи гардан , ки пеш дӯст мерай

بنه گردن، که پیش دوست میری

Сухан дар дӯстдорӣ озмудаст

سخن در دوستداری آزمودست

Казишон низ моро ранҷ будаст

کزیشان نیز ما را رنج بودست

Дили ман зон касе ёрии пазирад

دل من زان کسی یاری پذیرد

Ки чун дар пои уфтам даст гирад

که چون در پای افتم دست گیرد

Дарин манзил набинӣ дӯстдорӣ

درین منزل نبینی دوستداری

Кигар корӣ фитад ояд ба корӣ

که گر کاری فتد آید به کاری

Чунинҳо дӯстиро худ нишоед

چنین‌ها دوستی را خود نشاید

Ки андари дӯстии як ҳафта поед

که اندر دوستی یک هفته پاید