Ҷавонӣ хор кун бар хор ме хуфт

جوانی خار کن بر خار می‌خفت

Касе гул бар сараш кард , он ҷавон гуфт

کسی گل بر سرش کرد، آن جوان گفت

Маро то хори доман гир гаштаст

مرا تا خار دامن گیر گشتست

Гули андари хотирам камтар гузаштаст

گل اندر خاطرم کمتر گذشتست

зи хорӣ ҳар ки ӯ пайванд бинад

ز خاری هر که او پیوند بیند

Ҳамон беҳтар ки : гули дигари нчинд

همان بهتر که: گل دیگر نچیند

Ба танҳои маро хорӣ тамомаст

به تنهایی مرا خاری تمامست

Висоли гул ба анбозӣ ҳаромаст

وصال گل به انبازی حرامست

Дарин бустони гули рангин чаҳ ҷӯӣ ?

درین بستان گل رنگین چه جویی؟

Ки дорад ҳасан ӯ доғи ду рӯе

که دارد حسن او داغ دو رویی

Агар хорӣ кунад вақти турои хуш

اگر خاری کند وقت ترا خوش

Бар афшони домани гулро ба оташ

بر افشان دامن گل را به آتش

зи гули рӯйонтар доман чаҳ ҷӯӣ ?

ز گل رویان تر دامن چه جویی؟

Ки бар ҳаркаси бихандад аз ду рӯе

که بر هرکس بخندد از دو رویی

Батон бе вафои худро парастанд

بتان بی‌وفا خود را پرستند

Далерони ин чунин бутҳо шикастанд

دلیران این چنین بتها شکستند