Дил агар тӯша ва туоне дошт

دل اگر توشه و توانی داشت

Дар раҳи ақл корвонӣ дошт

در ره عقل کاروانی داشت

Дидагар дафтар қазо мехонд

دیده گر دفتر قضا میخواند

зи сияҳ коряш амоне дошт

ز سیه کاریش امانی داشت

Раҳзани нафасро шинохта буд

رهزن نفس را شناخته بود

Ганҷҳояш нигоҳбонӣ дошт

گنجهایش نگاهبانی داشت

Кишту заръӣ ба малик ҷон мекард

کشت و زرعی به ملک جان میکرد

Бениёз аз ҷаҳон , ҷаҳонӣ дошт

بی نیاز از جهان، جهانی داشت

Гӯши мо мавъизат нюаш набӯд

گوش ما موعظت نیوش نبود

Варна ҳар заррае даҳоне дошт

ورنه هر ذره‌ای دهانی داشت

Мо дар ин пртгаҳ чаҳ мекардем

ما در این پرتگه چه میکردیم

Мураккаби озгар аноне дошт

مرکب آز گر عنانی داشت

Бо чунин оташу туфу даму дӯд

با چنین آتش و تف و دم و دود

Кошкӣ ин танур ноне дошт

کاشکی این تنور نانی داشت

Озманди ин чунин гурусна набӯд

آزمند این چنین گرسنه نبود

Агар ин суфра миҳмонӣ дошт

اگر این سفره میهمانی داشت

Ҳамаро зинда менишоед гуфт

همه را زنده می‌نشاید گفت

Зиндагии номӣ ва нишоне дошт

زندگی نامی و نشانی داشت

Достони гузаштагон панд аст

داستان گذشتگان پند است

Ҳар ки бигузашт достонӣ дошт

هر که بگذشت داستانی داشت

Розҳои замонаро мегуфт

رازهای زمانه را میگفت

Дару деворгар забонӣ дошт

در و دیوار گر زبانی داشت

Ашкҳо анҷум сипеҳр диланд

اشکها انجم سپهر دلند

Ин замин низ осмонӣ дошт

این زمین نیز آسمانی داشت

Тани бдриўзаҳ хуй кард ва надид

تن بدریوزه خوی کرد و ندید

Ки чу ҷони ганҷ шоягонӣ дошт

که چو جان گنج شایگانی داشت

Хира гуфтанд рӯҳи ганҷ тан аст

خیره گفتند روح گنج تن است

Ганҷ агар буд , посбонӣ дошт

گنج اگر بود، پاسبانی داشت

Тан ки як умри зиндаи ҷон буд

تن که یک عمر زندهٔ جان بود

Ҳаргиз огаҳ нашуд ки ҷонӣ дошт

هرگز آگه نشد که جانی داشت

Ончунон шӯ ки гули шӯй на гиёҳ

آنچنان شو که گل شوی نه گیاه

Боғи айём боғбонӣ дошт

باغ ایام باغبانی داشت

Некбахти он тавонгарӣ ки бадал

نیکبخت آن توانگری که بدل

Ғами мискин нотавонӣ дошт

غم مسکین ناتوانی داشت

Чоштро бо гуруснагон мехӯрд

چاشت را با گرسنگان میخورد

То ки дар суфраи ним ноне дошт

تا که در سفره نیم نانی داشت

Зиндагонӣ тиҷоратӣаст кози он

زندگانی تجارتی است کز آن

Ҳамаи каси ғабнӣ ва зӣоне дошт

همه کس غبنی و زیانی داشت

БўрёбоФ буд ҷўлаҳи даҳр

بوریاباف بود جولهٔ دهر

На прндӣ на парниёнӣ дошт

نه پرندی نه پرنیانی داشت

Рӯ ба рӯзгор хоб накард

رو به روزگار خواب نکرد

То ки ин қалъа мокиёнӣ дошт

تا که این قلعه ماکیانی داشت

Гум шуд ва кас наёфташ дигар

گم شد و کس نیافتش دیگر

Гуҳари умр , кош конӣ дошт

گهر عمر، کاش کانی داشت

Сайду сайёд ҳар ду сайд шуданд

صید و صیاد هر دو صید شدند

То қазои тирӣ ва камоне дошт

تا قضا تیری و کمانی داشت

Дили баҳақ саҷда карду нафаси бзр

دل بحق سجده کرد و نفس بزر

Ҳар касе сар бар остонӣ дошт

هر کسی سر بر آستانی داشت

Мо парокандагон пиндорем

ما پراکندگان پنداریم

Варна ҳар гилае шабоне дошт

ورنه هر گله‌ای شبانی داشت

Мавҷу тӯфону сайлу варта басӣ аст

موج و طوفان و سیل و ورطه بسی است

Зиндагии баҳр бекароне дошт

زندگی بحر بی کرانی داشت

Хомаи даҳр бар шукуфа навишт :

خامهٔ دهر بر شکوفه نوشت:

Ҳар баҳории з пай хазоне дошт

هر بهاری ز پی خزانی داشت

Тира ва кунад гашти теғи вуҷӯд

تیره و کند گشت تیغ وجود

Кошкӣ сайқал ва Фсонӣ дошт

کاشکی صیقل و فسانی داشت