Зоғӣ ба тарафи боғ , ба товус таъна зад

زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زد

Кини мурғи зишт рӯй чаҳ худхоҳ ва худнамост

کین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست

Ин хату холро натавон гуфт дилкаш аст

این خط و خال را نتوان گفت دلکش است

Ин зебу рангро натавон гуфт дилрабост

این زیب و رنگ را نتوان گفت دلرباست

Поиш каҷасту зишт , аз он каҷ равад ба роҳ

پایش کج است و زشت، از آن کج رود به راه

Дамаш чу дами рӯбаҳу рангаш чу каҳрабост

دمش چو دم روبه و رنگش چو کهرباست

Нӯкаш чу нӯки буми сияҳи кор , мунҳании сет

نوکش چو نوک بوم سیه‌کار، منحنی‌ست

Пушти сараши баромадау гарданаши дўтост

پشت سرش برآمده و گردنش دوتاست

Аз фарти аҷабу ҷаҳл , гумон май барад ки ӯст

از فرط عجب و جهل، گمان می‌برد که اوست

Танҳо парандае ки дар ин арса ва фазост

تنها پرنده‌ای که در این عرصه و فضاست

Ин ҷонвар на лоиқ боғасту бӯстон

این جانور نه لایق باغ است و بوستان

Ин беҳунар на дар хури ин мадҳат ва саност

این بی‌هنر نه در خور این مدحت و ثناست

Расм ва раҳяш нест ба ҷузи ҳирсу худсарӣ

رسم و رهیش نیست به جز حرص و خودسری

Аз пои фитодаи ҳавасу куштаи ҳўии сет

از پا فتادهٔ هوس و کشتهٔ هوی‌ست

Товус ханда кард ки рои ту ботил аст

طاووس خنده کرد که رای تو باطل است

Ҳаргиз нагуфтааст бидонадяши ҳарфи рост

هرگز نگفته است بداندیش حرف راست

Мардум ҳамеша нақши хуши мо сутӯда анд

مردم همیشه نقش خوش ما ستوده‌اند

Ҳаргизи далелро натавон гуфт иддаост

هرگز دلیل را نتوان گفت ادعاست

Бадгӯии ту ин ҳама аз фарт баддилӣ аст

بدگویی تو این همه از فرط بددلی است

Аз қалби поки нияти олӯдаи брнхост

از قلب پاک نیت آلوده برنخاست

Мо айби худ ҳунари ншмрдими ҳечгоҳ

ما عیب خود هنر نشمردیم هیچگاه

Дар айб хеш нанигарад онкас ки худситост

در عیب خویش ننگرد آنکس که خودستاست

Гоҳи хирому ҷилва ба нзҳтгаҳи чаман

گاه خرام و جلوه به نُزهَتگه چمن

Чашмами зи роҳи шарму таассуф басӯи пост

چشمم ز راه شرم و تاسف بسوی پاست

Мо ҷузи насиб хеш нахурдем , лек зоғ

ما جز نصیب خویش نخوردیم، لیک زاغ

Дуздӣ кунад ба ҳар гузар ва боз ноштост

دزدی کند به هر گذر و باز ناشتاست

Дар ман чаҳ айби дида касе ғайри пои зишт

در من چه عیب دیده کسی غیر پای زشت

Нақсу харобӣу кажӣ дигарам куҷост ?

نقص و خرابی و کژی دیگرم کجاست؟

Пероя эй ба амд , нбстм ба болу пар

پیرایه‌ای به عمد، نبستم به بال و پر

Ороиши вуҷӯди ман эй дӯст бе раёсат

آرایش وجود من ای دوست بی‌ریاست

Мо баҳри зебу ранг , накардем гуфтугӯ

ما بهر زیب و رنگ، نکردیم گفتگو

Чизе нахостем , фалак дод ончии хост

چیزی نخواستیم، فلک داد آنچه خواست

Корогҳӣ ки обу гули мо ба ҳам сиришт

کارآگهی که آب و گل ما به هم سرشت

Бар ман фузуд , ончӣ ки аз хилқати ту кост

بر من فزود، آنچه که از خلقت تو کاست

Дар ҳар қабӣла беш ва каму хуб ва зишт ҳаст

در هر قبیله بیش و کم و خوب و زشت هست

Мурғии калоғи лошахӯр ва дайгарӣ ҳумост

مرغی کلاغِ لاشخور و دیگری هماست

Сад солгар ба диҷла бишӯйанд зоғ ро

صد سال گر به دجله بشویند زاغ را

Чун бенгарӣ , ҳамон сияҳ зишт бенавост

چون بنگری، همان سیه زشت بینواست

Ҳаргизи пари туро чу пар ман наме кунанд

هرگز پر تو را چو پر من نمی‌کنند

Мурғӣ ки чун маниш пар зебост , мубталост

مرغی که چون منش پر زیباست، مبتلاست

Озодии туро нагирифт аз ту ҳечкас

آزادی تو را نگرفت از تو هیچکس

Моро ҳамеша дидаи сайёд дар қафост

ما را همیشه دیدهٔ صیاد در قفاست

Фармондиҳи сипеҳр , чу ҳукмӣ навишт ва дод

فرماندهٔ سپهر، چو حکمی نوشت و داد

Кас дам намезанад ки савобаст ё хатост

کس دم نمی‌زند که صوابست یا خطاست

Моро барои машварат , ӣнҷо нахонда анд

ما را برای مشورت، اینجا نخوانده‌اند

Аз моу фикри мо , фалаки перро Ганаст

از ما و فکر ما، فلک پیر را غناست

Аҳмақ , китоб дид ва гумон кард олам аст

احمق، کتاب دید و گمان کرد عالم است

Худбин , ба киштӣ омаду пиндошти нохдост

خودبین، به کشتی آمد و پنداشت ناخداست

Мо зишт нестем , ту соҳиби назар на Эй

ما زشت نیستیم، تو صاحب نظر نه‌ای

Ин хўрдгирӣ , аз назар кӯтаҳ шумост

این خوردگیری، از نظر کوته شماست

Товусро чаҳ ҷурм , агар зоғ зишт рӯаст

طاووس را چه جرم، اگر زاغ زشت روست

Ин рамзҳо ба дафтар муставфӣ қазост

این رمزها به دفتر مستوفی قضاست