Шамъ бигирист гуҳи сӯзу гудоз

شمع بگریست گه سوز و گداز

Коз чаҳ парвонаи зи ман бихбр аст

کاز چه پروانه ز من بیخبر است

Басӯи ман нагузашт , онкии ҳаме

بسوی من نگذشت، آنکه همی

Сӯй ҳар барзану кӯяш гузар аст

سوی هر برزن و کویش گذر است

Басараш , фикри ду сад савдо буд

بسرش، فکر دو صد سودا بود

Ошиқ онаст ки бепо ва сар аст

عاشق آنست که بی پا و سر است

Гуфт парвонаи пари сӯхта Эй

گفت پروانهٔ پر سوخته‌ای

Ки турои чашм , боиўон ва дар аст

که ترا چشم، بایوان و در است

Ман бпоӣ ту фикандам дилу ҷон

من بپای تو فکندم دل و جان

Рӯзам аз рӯзи ту , сад раҳ бтар аст

روزم از روز تو، صد ره بتر است

Пари худ сӯхтаму дам наздам

پر خود سوختم و دم نزدم

Гарчи перояи парвона , пар аст

گرچه پیرایهٔ پروانه، پر است

Кас надонист ки ман мисўзм

کس ندانست که من میسوزم

Сӯхтан , ҳеҷ нагуфтан , ҳунар аст

سوختن، هیچ نگفتن، هنر است

Оташи мо зи куҷо хоҳӣ дид

آتش ما ز کجا خواهی دید

Ту ки бар оташи хешат назар аст

تو که بر آتش خویشت نظر است

Ба шарори ту , чаҳ об ифшоанд

به شرار تو، چه آب افشاند

Онкии сар то қадам , андар шарар аст

آنکه سر تا قدم، اندر شرر است

Бо ту мисўзму мигрдми хок

با تو میسوزم و میگردم خاک

Дигар аз ман , чаҳ умед дигар аст

دگر از من، چه امید دگر است

Пари парвонаи зи як шуъла бсухт

پر پروانه ز یک شعله بسوخت

Муҳлати шамъи зи шаб то саҳар аст

مهلت شمع ز شب تا سحر است

Сӯии марг , аз ту басии пештарам

سوی مرگ، از تو بسی پیشترم

Ҳар нафас , оташи ман бештар аст

هر نفس، آتش من بیشتر است

Хештан дидан ва аз худ гуфтан

خویشتن دیدن و از خود گفتن

Сифати мардуми кӯтаҳ назар аст

صفت مردم کوته نظر است