Дар боғ , вақти субҳ чунин гуфт гул ба хор

در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار

Каз хеш , ҳеҷ ноидт эй зишт рӯй ор

کز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار

Гулзор , хонаи гулу райҳон ва сӯсан аст

گلزار، خانهٔ گل و ریحان و سوسن است

Он ба ки хор , ҷой гузинад ба шӯраи зор

آن به که خار، جای گزیند به شوره‌زار

Пажмурда хотирасту сарафкандау нижанд

پژمرده خاطر است و سرافکنده و نژند

Дар боғ , ҳар киро набӯд рангу бӯу бор

در باغ، هر که را نبود رنگ و بو و بار

Бо ман туро чаҳ даъвӣ меҳрасту ҳамсарӣ

با من ترا چه دعوی مهر است و همسری

Ночизеи туам , ҳама ҷо кард шармсор

ناچیزی توام، همه جا کرد شرمسار

Дар суҳбати ту , поки марои тору пуди сӯхт

در صحبت تو، پاک مرا تار و پود سوخت

Шоди он гулӣ , ки хор ва хасаш нест дар ҷавор

شاد آن گلی، که خار و خسش نیست در جوار

Гуҳи дасти михрошӣу гуҳ ҷома медарӣ

گه دست میخراشی و گه جامه میدری

Бо чун тўӣӣ , чигуна тавон буд созгор

با چون توئی، چگونه توان بود سازگار

Покӣу тоби чеҳраи ман , дар ту нест ҳеҷ

پاکی و تاب چهرهٔ من، در تو نیست هیچ

Бо онкии боғбон миннат бӯда обёр

با آنکه باغبان منت بوده آبیار

Шабнам , ҳамора бар варақам бӯса ме занад

شبنم، هماره بر ورقم بوسه می‌زند

Абрами басар , ҳамеша гуҳар мекунад нисор

ابرم بسر، همیشه گهر میکند نثار

Дар зер по ниҳанд турои раҳравон валек

در زیر پا نهند ترا رهروان ولیک

Моро басар зананд , арӯсони глъзор

ما را بسر زنند، عروسان گلعذار

Дилгар нмигдозӣу неш ар нмизнӣ

دل گر نمیگدازی و نیش ار نمیزنی

Бемӯҷибӣ , чаро зи ту ҳар кас кунад фирор

بی‌موجبی، چرا ز تو هر کس کند فرار

Хандид хор ва гуфт , ту сахтии надида Эй

خندید خار و گفت، تو سختی ندیده‌ای

Оре , ҳар онкии рӯз сияҳ дид , шуд назор

آری، هر آنکه روز سیه دید، شد نزار

Моро фикандаанд , на хеш аўФтодаҳ ем

ما را فکنده‌اند، نه خویش اوفتاده‌ایم

Гар оқилӣ , маханд бофитода , зинҳор

گر عاقلی، مخند بافتاده، زینهار

Гардун , басӯи гӯша нишинон назар накард

گردون، بسوی گوشه‌نشینان نظر نکرد

Беҳуда буд заҳмати умеду интизор

بیهوده بود زحمت امید و انتظار

Икрўзи орзӯу ҳаваси бишмор буд

یکروز آرزو و هوس بیشمار بود

Дардо , маро замона наёвард дар шумор

دردا، مرا زمانه نیاورد در شمار

Бо онкии ҳеҷ кор намеоядам зи даст

با آنکه هیچ کار نمی‌آیدم ز دست

Баси рӯзҳо , ки бо миннат афтодааст кор

بس روزها، که با منت افتاده است کار

Аз худ набӯдат огаҳӣ , аз заъфи кӯдакӣ

از خود نبودت آگهی، از ضعف کودکی

Онсоътӣ ки чеҳра гушӯдӣ , арӯси вор

آنساعتی که چهره گشودی، عروس وار

То дарзии баҳор , бории ту ҷома дӯхт

تا درزی بهار، برای تو جامه دوخت

Баси ҷомаро гусехтам , эй дӯст , пуду тор

بس جامه را گسیختم، ای دوست، پود و تار

Ҳангом хуфтан ту , нхФтм барои онк

هنگام خفتن تو، نخفتم برای آنک

Гулчини басии наҳуфтаи дарин сабзаи марғзор

گلچین بسی نهفته درین سبزه مرغزار

Аз посбони хештанат , ор баҳр чист

از پاسبان خویشتنت، عار بهر چیست

Нашунидае ҳикояти ганҷу ҳадиси мор

نشنیده‌ای حکایت گنج و حدیث مار

Онкўи турои фурӯғу соф ва ҷамол дод

آنکو ترا فروغ و صاف و جمال داد

Дар ҳайратам ки аз чаҳ маро кард хоксор

در حیرتم که از چه مرا کرد خاکسار

Беравнақему бихўду ночиз , зон сабаб

بی رونقیم و بیخود و ناچیز، زان سبب

Аз мо дареғ дошт хушӣ , даври рӯзгор

از ما دریغ داشت خوشی، دور روزگار

Моро ғамии зи фитнаи бод сумум нест

ما را غمی ز فتنهٔ باد سموم نیست

Дар пеши хору хас чаҳ зимистон , чаҳ навбаҳор

در پیش خار و خس چه زمستان، چه نوبهار

Бо ҷавру таъни хоркну тешаи сохтан

با جور و طعن خارکن و تیشه ساختن

Беҳтари зи ранҷи таънаи шунидан , ҳазор бор

بهتر ز رنج طعنه شنیدن، هزار بار

Ин сусти меҳри доя , дарин гоҳўори танг

این سست مهر دایه، درین گاهوار تنگ

Аз баҳри роҳати ту , маро дода баси фишор

از بهر راحت تو، مرا داده بس فشار

Ойини кӣнатузӣ гетӣ , куҳан нашуд

آئین کینه‌توزی گیتی، کهن نشد

Пурвирдгар яке , дгариро бикушт зор

پرورد گر یکی، دگری را بکشت‌زار

Моро басар фиканду турои брФрошти сар

ما را بسر فکند و ترا برفراشت سر

Моро фишурди гӯш ва туро дод гӯшвор

ما را فشرد گوش و ترا داد گوشوار

Он пуртӯй ки чеҳраи туро ҷилва гар намӯд

آن پرتوی که چهره تو را جلوه‌گر نمود

То назд мо расед , банногоҳ шуд шарор

تا نزد ما رسید، بناگاه شد شرار

Машшотаи сипеҳри нёрост рӯй ман

مشاطهٔ سپهر نیاراست روی من

Бо ман магӯӣ , козчаҳ маро нест хостор

با من مگوی، کازچه مرا نیست خواستار

Хории сазои хору хушӣ дар хур гул аст

خواری سزای خار و خوشی در خور گل است

Аз тоби хешу хирагии ман , аҷаби мадор

از تاب خویش و خیرگی من، عجب مدار

Шодобии ту , давлати як ҳафта беш нест

شادابی تو، دولت یک هفته بیش نیست

Бар аҳди чарху ваъдаи гетӣ , чаҳ эътибор

بر عهد چرخ و وعدهٔ گیتی، چه اعتبار

Онони козини кабӯди қадаҳ , бода медиҳанд

آنان کازین کبود قدح، باده میدهند

Худхоҳро басӣ нагузоранд ҳӯшёр

خودخواه را بسی نگذارند هوشیار

Гар хор ё гилӣм , саранҷом нестӣ аст

گر خار یا گلیم، سرانجام نیستی است

Дар боғи даҳр , ҳеҷ гулӣ нест пойдор

در باغ دهر، هیچ گلی نیست پایدار

Гулбун , басии фитодаи зи сайли қазои бхок

گلبن، بسی فتاده ز سیل قضا بخاک

Гулбарг , бас шудаст зи боди хазони ғубор

گلبرگ، بس شدست ز باد خزان غبار

Баси гули шкФти субҳдаму шомгаҳи Фсрд

بس گل شکفت صبحدم و شامگه فسرد

Тарсам , ту низ дайр наМонӣ бшохсор

ترسم، تو نیز دیر نمانی بشاخسار

Халқи замона , бо ту буруз хушӣ хушанд

خلق زمانه، با تو بروز خوشی خوشند

То ранги бохтӣ , Фкнндти брҳгзор

تا رنگ باختی، فکنندت برهگذار

Рӯзӣ ки ҳеҷ ном ва нишоне надоштӣ

روزی که هیچ نام و نشانی نداشتی

Ҷузи ман , туро ки буд ҳавохоҳу дӯстдор

جز من، ترا که بود هواخواه و دوستدار

Парвин , ситами нмикнд ар боғбони даҳр

پروین، ستم نمیکند ار باغبان دهر

Гулро чарост иззату хор аз чаҳ рӯаст хор

گل را چراست عزت و خار از چه روست خوار