Бе рӯй дӯст , дӯши шаби мо саҳар надошт

بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشت

Сӯзу гудози шамъ ва ману дил асар надошт

سوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

Меҳри баланд , чеҳраи зи ховари нминмўд

مهر بلند، چهره ز خاور نمینمود

Моҳ аз ҳисори чарх , сар бохтар надошт

ماه از حصار چرخ، سر باختر نداشت

Омад табиб бар сари бемори хеш , лек

آمد طبیب بر سر بیمار خویش، لیک

Фурсати гузашта буду мудово самар надошт

فرصت گذشته بود و مداوا ثمر نداشت

Доне ки нўшдорўии Суҳроб кӣ расед

دانی که نوشداروی سهراب کی رسید

Онгаҳ ки ӯ зи колбудӣ бештар надошт

آنگه که او ز کالبدی بیشتر نداشت

Дай , булбулии гулии з қафас диду ҷонфишонад

دی، بلبلی گلی ز قفس دید و جانفشاند

Бор дигар умеди рҳоӣӣ магар надошт

بار دگر امید رهائی مگر نداشت

Болу парӣ назд чу бдоми андари аўФтод

بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاد

Ин сайди тираи рӯзи магари бол ва пар надошт

این صید تیره روز مگر بال و پر نداشت

Парвонаи ҷузи бшўқ дар оташи нмигдохт

پروانه جز بشوق در آتش نمیگداخت

Медид шуъла дар сару пурвой сар надошт

میدید شعله در سر و پروای سر نداشت

Бишинав зи ман , ки нохалаф афтод он писар

بشنو ز من، که ناخلف افتاد آن پسر

Каз ҷаҳлу аҷаб , гӯш ба панд падар надошт

کز جهل و عجب، گوش به پند پدر نداشت

Хирман накарда тӯда касе мавсими дарав

خرمن نکرده توده کسی موسم درو

Дар мазраъӣ ки вақти амал барзигар надошт

در مزرعی که وقت عمل برزگر نداشت

Ман ашки хешро чу гуҳар парваронда ам

من اشک خویش را چو گهر پرورانده‌ام

Дарёии дида то ки нгўӣӣ гуҳар надошт

دریای دیده تا که نگوئی گهر نداشت