Рӯзии гузашти Подшаҳӣ аз гузаргаӣ

روزی گذشت پادشهی از گذرگهی

Фарёди шавқ бар сар ҳар кӯй ва бом хост

فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست

Пурсед зон миёнаи яке кӯдаки ятем

پرسید زان میانه یکی کودک یتیم

Кин тобнок чист ки бар тоҷи подшост

کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست

Он як ҷавоб дод чаҳ донем мо ки чист

آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست

Пайдост он қадр ки матоъӣ гаронбаҳост

پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست

Наздик рафт перзании гўжпшт ва гуфт

نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت و گفت

Ин ашки дидаи ману хӯн дил шумост

این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست

Моро ба рахту чӯби шабоне фирефта аст

ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است

Ин гурги солҳост ки бо гила ошност

این گرگ سال‌هاست که با گله آشناست

Он порсо ки даҳ хираду малик , раҳзан аст

آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است

Он подшо ки мол раият хӯрд гадост

آن پادشا که مال رعیت خورد گداست

Бар қатраи сиришки ятемон назора кун

بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن

То бенгарӣ ки равшании гавҳар аз куҷост

تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست

Парвин , ба кҷрўони сухан аз ростӣ чаҳ суд

پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود

Кӯи ончунон касе ки наранҷад зи ҳарфи рост

کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست