Аз дарди пой , перзанӣ нола кард зор

از درد پای، پیرزنی ناله کرد زار

Комрўз , пои мазраъа рафтан надоштам

کامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم

Брхўшаҳ чинем фалаки сифла , гар гумошт

برخوشه چینیم فلک سفله، گر گماشت

Айбаш макун , ки ҳосил ва хирман надоштам

عیبش مکن، که حاصل و خرمن نداشتم

Доне , зи ман барои чаҳ доман гирифт даҳр

دانی، ز من برای چه دامن گرفت دهر

Ман ҷузи сиришки гарм , бдомн надоштам

من جز سرشک گرم، بدامن نداشتم

Сар , дард сар кашиду тани хаста ъўр монад

سر، درد سر کشید و تن خسته عور ماند

Аикош , аз нахусти сар ва тан надоштам

ایکاش، از نخست سر و تن نداشتم

Ҳастӣ , ваболи гардан ман шуд зи кӯдакӣ

هستی، وبال گردن من شد ز کودکی

Аикош , ин вабол бгрдн надоштам

ایکاش، این وبال بگردن نداشتم

Пери шикастаро нафаристанд баҳри кор

پیر شکسته را نفرستند بهر کار

Ман баргу сози хона нишастан надоштам

من برگ و ساز خانه نشستن نداشتم

Аз ҳамлаҳои шбрўи даҳрам хабар набӯд

از حمله‌های شبرو دهرم خبر نبود

Ман чун замона , чашм ба равзан надоштам

من چون زمانه، چشم به روزن نداشتم

Сад маъданаст дар дил ҳар санги кӯҳи бахт

صد معدن است در دل هر سنگ کوه‌بخت

Ман , як гуҳар аз ин ҳама маъдан надоштам

من، یک گهر از این همه معدن نداشتم

Фақрам чу гашти дӯст , шунидам зи дӯстон

فقرم چو گشت دوست، شنیدم ز دوستان

Он таънаҳо , ки чашми з душман надоштам

آن طعنه‌ها، که چشم ز دشمن نداشتم

Гар ҷавр рӯзгор кашидам , шигифт нест

گر جور روزگار کشیدم، شگفت نیست

Ёрои интиқом кашӣдан надоштам

یارای انتقام کشیدن نداشتم

Дигари кабӯтарами басӯи лона барнагашт

دیگر کبوترم بسوی لانه برنگشت

Моно шунида буд ки арзан надоштам

مانا شنیده بود که ارزن نداشتم

Аз кулба , хираи гурба перам набаст рахт

از کلبه، خیره گربهٔ پیرم نبست رخت

Дигари паниру гӯшт , ба махзан надоштам

دیگر پنیر و گوشت، به مخزن نداشتم

Бади дил , замона буд ки ногуҳи з ман бурид

بد دل، زمانه بود که ناگه ز من برید

Ман қасд аз замона баридан надоштам

من قصد از زمانه بریدن نداشتم

Зонрўӣ , чархи санг басар зад маро ки ман

زانروی، چرخ سنگ بسر زد مرا که من

Монанди чарх , санг ва фалохан надоштам

مانند چرخ، سنگ و فلاخن نداشتم

Ҳар рӯз бар серум , сари мўӣӣ сипед шуд

هر روز بر سرم، سر موئی سپید شد

Афзуди барфу чора рафтан надоштам

افزود برف و چارهٔ رفتن نداشتم

Ман худ чу оташ , аз шарари фақри сӯхтам

من خود چو آتش، از شرر فقر سوختم

Пурвои сардии дай ва баҳман надоштам

پروای سردی دی و بهمن نداشتم

Мондам басӣу дидаи ман шаст сол дид

ماندم بسی و دیدهٔ من شصت سال دید

Аммо чаҳ суд , баҳраи з дидан надоштам

اما چه سود، بهره ز دیدن نداشتم

Ҳамвора рӯзгор сияҳ дид , чашми ман

همواره روزگار سیه دید، چشم من

Осоишии зи дида равшан надоштам

آسایشی ز دیدهٔ روشن نداشتم

Дастӣ намонад ки то бидӯзад қабои ман

دستی نماند تا که بدوزد قبای من

Ҳоҷат ба ҷомау нах ва сӯзан надоштам

حاجت به جامه و نخ و سوزن نداشتم

Рӯзӣ ки панд гуфт бмни гардиши фалак

روزی که پند گفت بمن گردش فلک

Он рӯз , гӯши панд шунидан надоштам

آن روز، گوش پند شنیدن نداشتم

Ҳаргизи марои зи доштани халқ рашк нест

هرگز مرا ز داشتن خلق رشک نیست

Зон ғибта мехӯрам ки чаро ман надоштам

زان غبطه میخورم که چرا من نداشتم