Об нолид , вақт ҷӯшидан

آب نالید، وقت جوشیدن

Коўх аз ранҷи дегу ҷаври шарор

کاوخ از رنج دیگ و جور شرار

На касе мекунад марои ёрӣ

نه کسی میکند مرا یاری

На раҳе дорам аз барои фирор

نه رهی دارم از برای فرار

На тавон буд бурдбору сабур

نه توان بود بردبار و صبور

На фикандан тавон зи пушт , ин бор

نه فکندن توان ز پشت، این بار

Хорӣ кас нахостам ҳаргиз

خواری کس نخواستم هرگز

Аз чаҳ рӯ , кард осмонами хор

از چه رو، کرد آسمانم خوار

Ман куҷоу балои маҳбаси дег

من کجا و بلای محبس دیگ

Ман куҷо ва чунин маҳиби ҳисор

من کجا و چنین مهیب حصار

Нашавам лаҳзае з нола хамӯш

نشوم لحظه‌ای ز ناله خموش

Натавонам дамӣ гирифт қарор

نتوانم دمی گرفت قرار

Аз чаҳ шуд бахтам , ин чунин ворун

از چه شد بختم، این چنین وارون

Аз чаҳ шуд корам , ин чунин душвор

از چه شد کارم، این چنین دشوار

Аз чаҳ дар роҳ ман фитод ин санг

از چه در راه من فتاد این سنگ

Аз чаҳ дар пои ман шикасти ин хор

از چه در پای من شکست این خار

Роз гуфтам вале касе нишнид

راز گفتم ولی کسی نشنید

Сӯхтами зор ва нола кардам зор

سوختم زار و ناله کردم زار

Ҳар чаҳ бар қадари халқи афзудам

هر چه بر قدر خلق افزودم

Худ шудам дар натиҷаи бимқдор

خود شدم در نتیجه بیمقدار

Аз ман андӯхт тарафи боғ , сафо

از من اندوخت طرف باغ، صفا

Равнақ аз ман гирифт фасли баҳор

رونق از من گرفت فصل بهار

Ёди боди он дамӣ ки мишстм

یاد باد آن دمی که میشستم

Чеҳраи гули бдомни гулзор

چهرهٔ گل بدامن گلزار

Ёди боди онкии марғзор , зи ман

یاد باد آنکه مرغزار، ز من

Лолааш пуду сабза будаш тор

لاله‌اش پود و سبزه بودش تار

Рстниҳои тамом Тифл мананд

رستنیها تمام طفل منند

Аз гулу хори сарву беду чанор

از گل و خار سرو و بید و چنار

Вақте аз кори ман шуморӣ буд

وقتی از کار من شماری بود

Аз чаҳ берунами ин замони зи шумор

از چه بیرونم این زمان ز شمار

Чарх , саъии марои шимурди бҳич

چرخ، سعی مرا شمرد بهیچ

Даҳр , кор маро намӯд инкор

دهر، کار مرا نمود انکار

Ман , бики ҷо , дамӣ наме мондам

من، بیک جا، دمی نمی ماندم

Мондам акнӯн чу нақш бар девор

ماندم اکنون چو نقش بر دیوار

Ман ки будам пизишки беморон

من که بودم پزشک بیماران

Охири кор , худ шудам бемор

آخر کار، خود شدم بیمار

Ман ки ҳар ранги шастам , аз чаҳ гирифт

من که هر رنگ شستم، از چه گرفت

Равшани ойинаи дилами зангор

روشن آئینهٔ دلم زنگار

На сФоӣим монад дар хотир

نه صفائیم ماند در خاطر

На фурӯғем монад бар рухсор

نه فروغیم ماند بر رخسار

Оташам ҳамнишину дӯди надим

آتشم همنشین و دود ندیم

Шуълаам ҳамдаму шарорами ёр

شعله‌ام همدم و شرارم یار

Зини чунин рӯз , дошт бояд нанг

زین چنین روز، داشت باید ننگ

Зини чунин кор дошт бояд ор

زین چنین کار داشت باید عار

Ҳеҷ дидӣ зи кори дармонд

هیچ دیدی ز کار درماند

Кордонӣ чу ман , дар охири кор

کاردانی چو من، در آخر کار

Бохатми поки тобу ҷилваи хеш

باختم پاک تاب و جلوهٔ خویش

Бскаҳ бар хотирам нишаст ғубор

بسکه بر خاطرم نشست غبار

Сӯзи моро , касе нагуфт ки чист

سوز ما را، کسی نگفت که چیست

Ранҷи моро , нахурд каси тимор

رنج ما را، نخورد کس تیمار

Бо чунин покӣ ва фурӯзоне

با چنین پاکی و فروزانی

Ин чунинам касод шуд бозор

این چنینم کساد شد بازار

Охир , ин оташам бухор кунад

آخر، این آتشم بخار کند

Бҳўои адам , рӯми ночор

بهوای عدم، روم ناچار

Гуфт оташ , аз онкии душмани тест

گفت آتش، از آنکه دشمن تست

Тамаъи дӯстӣу лутфи мадор

طمع دوستی و لطف مدار

Ҳамнишин касе ки масти ҳўии сет

همنشین کسی که مست هوی ست

Нашуд , эй дӯст , мардуми ҳушёр

نشد، ای دوست، مردم هشیار

Ҳар ки дар шӯраи зор , кишт кунад

هر که در شوره‌زار، کشت کند

Набӯд аз кори хеш , бархӯрдор

نبود از کار خویش، برخوردار

Хом будӣ ту хуфта , зон оташ

خام بودی تو خفته، زان آتش

Кард ҳангом пухтанати бедор

کرد هنگام پختنت بیدار

Дар канори ман , аз чаҳ кардӣ ҷой

در کنار من، از چه کردی جای

Ки з дӯдат шавад сиёҳи канор

که ز دودت شود سیاه کنار

Ҳар куҷо оташаст , сӯхтан аст

هر کجا آتش است، سوختن است

Ин насиҳат , бигӯаш ҷон бисипор

این نصیحت، بگوش جان بسپار

Даҳри азин роҳҳо занад биҳд

دهر ازین راهها زند بیحد

Чархи азин корҳо кунад бисёр

چرخ ازین کارها کند بسیار

Нақши кори ту , чун ниҳон монад

نقش کار تو، چون نهان ماند

То буд рӯзгори оинаи дор

تا بود روزگار آینه‌دار

Пардаи ғайбро касе нагушӯд

پردهٔ غیب را کسی نگشود

Нуктае кас нахонд зини асрор

نکته‌ای کس نخواند زین اسرار

?герати андешае з бадномӣ аст

گرت اندیشه‌ای ز بدنامی است

Манишин бо рафиқи ноҳамвор

منشین با رفیق ناهموار

Оқилон аз дукони муҳраи фуруш

عاقلان از دکان مهره‌فروش

Нхриднди лؤлؤи шҳўор

نخریدند لؤلؤ شهوار

Каси з ханҷар надид , ҷузи хстн

کس ز خنجر ندید، جز خستن

Каси з пайкон нахост , ҷузи пайкор

کس ز پیکان نخواست، جز پیکار

Соликонро чаҳ кор бо девон

سالکان را چه کار با دیوان

Тӯтӣонро чаҳ кор бо мурдор

طوطیان را چه کار با مردار

Чанд даъвӣ кунӣ , бакори гароӣ

چند دعوی کنی، بکار گرای

Ҳичгаҳ нест гуфта чун кирдор

هیچگه نیست گفته چون کردار