Булбулӣ аз ҷилваи гул бе қарор
بلبلی از جلوهٔ گل بیقرار
Гашти трбноки бФсли баҳор
گشت طربناک به فصل بهار
Дар чаман омад ғазалӣ нағз хонд
در چمن آمد غزلی نغز خواند
Рақси кунони болу парии брФшонд
رقصکنان بال و پری برفشاند
Бихўд аз ин сӯй бидонсу парид
بیخود از این سوی بدان سو پرید
То ки бшохи гул сурх орамид
تا که به شاخ گل سرخ آرمید
Паҳлавии ҷонон чу бияфканад рахт
پهلوی جانان چو بیفکند رخت
Мӯрча Эй дид бпои дарахт
مورچهای دید به پای درخت
Бо ҳамаи ҳайчи , ҳамаи тадбиру кор
با همه هیچی، همه تدبیر و کار
Бо ҳамаи хурдӣ , қадамаши устувор
با همه خُردی، قدمش استوار
занда айём нагардад забун
ز انده ایام نگردد زبون
Роят съиш нашавад вожгӯн
رایت سعیاش نشود واژگون
Қисса наронад з батон чаман
قصه نرانَد ز بتان چمن
По наниҳад ҷузи барраи хештан
پا ننهد جز به ره خویشتن
Мурғаки дилдодаи бъҷбу ғурур
مرغک دلداده به عُجْب و غرور
Кард яке лаҳзаи тамошои мӯр
کرد یکی لحظه تماشای مور
Ханда кунон гуфт ки эй бихбр
خندهکنان گفت که ای بیخبر
Мӯр надидам чу ту кӯтаҳи назар
مور ندیدم چو تو کوتهنظر
Рӯз нишотаст , гуҳ кор нест
روز نشاط است، گه کار نیست
Вақти ғаму тӯша анбор нест
وقت غم و توشهٔ انبار نیست
Ҳамраҳеи толеъи Фирўзбин
همرهی طالع فیروز بین
Давлати ҷонпарвар наврӯзи байн
دولت جانپرور نوروز بین
Ҳони макаши ин заҳмат ва машкан камар
هان مکش این زحمت و مشکن کمر
Ҳин биншин , май шинав ва май нигар
هین بنشین، میشنو و مینگر
Нағмаи мурғони саҳархез ро
نغمهٔ مرغان سحرخیز را
Муъҷизаи абри гҳрриз ро
معجزهٔ ابر گهرریز را
Мӯр бадв гуфт бад-инсон ҷавоб
مور بدو گفت بدینسان جواب
Ғофилӣ , эй ошиқи бисбру тоб
غافلی، ای عاشق بیصبر و تاب
Нағмаи мурғи саҳарии ҳафтаи ист
نغمهٔ مرغ سحری هفتهایست
Қҳқаҳи Кебеки дарии ҳафтаи ист
قهقهٔ کبک دری هفتهایست
Рӯзи ту икрўз бпоён расад
روز تو یکروز به پایان رسد
Навбати сармоӣ зимистон расад
نوبت سرمای زمستان رسد
Ҳамчуи ман эй дӯст , сроӣӣ бисоз
همچو من ای دوست، سرائی بساز
Ҷойгаҳи туаш ва нўоӣӣ бисоз
جایگه توش و نوائی بساز
Бар нашуд аз равзани кас , дӯди мо
بر نشد از روزن کس، دود ما
Нест ҷуз аз мояи мо , суди мо
نیست جز از مایهٔ ما، سود ما
Сохтаам бом ва дару хона Эй
ساختهام بام و در و خانهای
То нарӯм бар дар бегона Эй
تا نروم بر در بیگانهای
Ту бсхн такя кунӣ , ман бакор
تو به سخن تکیهکنی، من بکار
Мо ҳунар андӯхтаем ва ту ор
ما هنر اندوختهایم و تو عار
Коргари хокаму муздури бод
کارگر خاکم و مزدور باد
Музди маро ҳар чаҳ фалак дод , дод
مزد مرا هر چه فلک داد، داد
Лонаи басии тангу дилам танг нест
لانه بسی تنگ و دلم تنگ نیست
Бас ҳунарам ҳаст , вале нанг нест
بس هنرم هست، ولی ننگ نیست
Кори худ , эй дӯст накӯ мекунам
کار خود، ای دوست نکو میکنم
Порагии вақт руфӯ мекунам
پارگی وقت رُفو میکنم
Шбчраҳ дорем шабу рӯзи чошт
شبچره داریم شب و روز چاشت
Рӯзӣ мо кард сипеҳр ончӣ дошт
روزی ما کرد سپهر آنچه داشت
Сар наниҳодем биболин кас
سر ننهادیم به بالین کس
Болаши мо ҳиммати мо буду бас
بالش ما همت ما بود و بس
Ранҷа кун имрӯз чу мо пои хеш
رنجه کن امروز چو ما پای خویش
Гирд кун озӯқаи фардои хеш
گِرد کن آذوقهٔ فردای خویش
Хезу биндоӣ ба гул , бом ро
خیز و بیندای به گِل، بام را
Бингар аз оғоз , саранҷом ро
بنگر از آغاز، سرانجام را
Лонаи дил афрӯзтараст аз чаман
لانه دلافروزتر است از چمن
Кор , гаронсангтараст аз сухан
کار، گرانسنگتر است از سخن
Гар нарӯй рост дар ин роҳи рост
گر نروی راست در این راه راست
Чархи баланд аз ту кунад бозхост
چرخ بلند از تو کند بازخواست
Гар нашӯй пухта дар ин корҳо
گر نشوی پخته در این کارها
Даҳр бадуш ту наад борҳо
دهر به دوش تو نهد بارها
Гули ду се рӯзӣаст турои миҳмон
گل دو سه روزیست ترا میهمان
Мибрдши фитнаи боди хазон
میبَرَدَش فتنهٔ باد خزان
Гуфт зи сармо ва зимистон магӯ
گفت ز سرما و زمستان مگو
Мслаҳи тавба ба мисатон магӯ
مسئلهٔ توبه به مستان مگو
Нави гули моро зи хазон бок нест
نو گل ما را ز خزان باک نیست
Бод чаро мибрдш хок нест
باد چرا میبَرَدَش خاک نیست
Мо зи гул андӯд накардем бом
ما ز گِل اندود نکردیم بام
Домани гули бистар мо шуд мудом
دامن گُل بستر ما شد مدام
Ошиқи длсўхтаҳ огаҳ нашуд
عاشق دلسوخته آگه نشد
Огаҳи азин фурсат кӯтаҳ нашуд
آگه ازین فرصت کوته نشد
Шаби ҳамаи шаб бар сар оншохаҳ хуфт
شب همه شب بر سر آن شاخه خفت
Ҳар саҳараши чашми бадат давр гуфт
هر سحرش چشمِ بَدَت دور گفت
Коши бдонгўнаҳ ки умед дошт
کاش بدان گونه که امید داشت
Боғу чамани равнақ ҷовид дошт
باغ و چمن رونق جاوید داشت
Чунки маӣ чанд бад-инсон гузашт
چون که مهی چند بدینسان گذشت
Гашти хриФу гуҳи ҷавлони гузашт
گشت خریف و گه جولان گذشت
Чеҳри чаман зард шуд аз тунди бод
چهرِ چمن زرد شد از تندباد
Барги зи гул , ғунчаи з гулшан фитод
برگ ز گل، غنچه ز گلشن فتاد
Давлати гулзор бикҷо бирафт
دولت گلزار به یکجا برفت
Ваон гули сад барг биғмо бирафт
وان گل صد برگ به یغما برفت
Дар рухи дилдор ҷамолӣ намонад
در رخ دلدار جمالی نماند
Шоми хушӣ , рӯз висолӣ намонад
شام خوشی، روز وصالی نماند
Тарҳи чамани таййиб ва сФоӣӣ надошт
طرح چمن طیب و صفائی نداشت
Гулбуни пажмурда баҳоӣ надошт
گلبن پژمرده بهائی نداشت
Дузд хазон омаду колои рабӯд
دزد خزان آمد و کالا ربود
Роҳат аз он ошиқи шайдои рабӯд
راحت از آن عاشق شیدا ربود
Дид ки ҳангоми зимистон шуда
دید که هنگام زمستان شده
Мавсими ҳушёрии мисатон шуда
موسم هشیاری مستان شده
Хирманаш аз барқи ҳўии сӯхта
خرمنش از برق هویٰ سوخته
Донау озӯқаи ниндўхтаҳ
دانه و آذوقه نیندوخته
Андҳш аз дидау дили нури барад
اندهش از دیده و دل نور بُرد
Дасти талаб назд ҳамон мӯри барад
دست طلب نزد همان مور بُرد
Гуфт чунин хонау меҳмони куҷо
گفت چنین خانه و مهمان کجا
Мӯри куҷо , мурғи сулаймони куҷо
مور کجا، مرغ سلیمان کجا
Гуфт яке рӯзи марои дида Эй
گفت یکی روز مرا دیدهای
Нек биандеш куҷои дида Эй
نیک بیندیش کجا دیدهای
Гуфт ҳадис ту бигӯаш ошност
گفت حدیث تو به گوش آشناست
Манъами дӯшина чаро бе навост
مُنْعِم دوشینه چرا بینواست
Дар сафи гулшан на чунон дидамат
در صف گلشن نه چنان دیدمت
Рақси кунон , нағма занон дидамат
رقصکنان، نغمهزنان دیدمت
Луқма бедӯд ва дамӣ доштӣ
لقمهٔ بی دود و دمی داشتی
Суҳбати зебо санамӣ доштӣ
صحبت زیباصنمی داشتی
Бар лаб ҳар ҷӯй , салои миздӣ
بر لب هر جوی، صلا میزدی
Таънаи бхомўшии мо миздӣ
طعنه به خاموشی ما میزدی
Бистарати онрўзи гули Омуад буд
بسترت آن روز گُلآمود بود
Хотирати осӯдау хушнӯд буд
خاطرت آسوده و خشنود بود
Рехтаи болу пари заррини ту
ریخته بال و پر زرین تو
Чунӣ ва чунаст нигорин ту
چونی و چونست نگارین تو
Гуфт нигорин марои боди барад
گفت نگارین مرا باد برد
Мишнўӣ ? он гули навзоди мард
میشنوی؟ آن گُل نوزاد مُرد
Марҳаматӣ мекуну ҷоӣими даҳ
مرحمتی میکن و جاییم ده
Гуруснаам , баргу нўоӣими даҳ
گرسنهام، برگ و نواییم ده
Гуфт ки дар хонаи маро сур нест
گفت که در خانه مرا سور نیست
Резаи хури мӯр ба ҷуз мӯр нест
ریزهخور مور به جز مور نیست
Рӯ ки дар хонаи худ баста ем
رو که در خانهٔ خود بستهایم
Нест гуҳи кор , басӣ хаста ем
نیست گه کار، بسی خستهایم
Донау қӯтӣ ки дар анбони мост
دانه و قوتی که در انبان ماست
Тӯшаи сармои зимистони мост
توشهٔ سرمای زمستان ماست
Рӯ биншин то ки баҳор оядат
رو بنشین تا که بهار آیدت
Шоҳиди давлат бкнор оядат
شاهد دولت بکنار آیدت
Чархи бакори ту қарорӣ диҳад
چرخ به کار تو قراری دهد
Шохи гулии равед ва борӣ диҳад
شاخ گلی روید و باری دهد
Мо нагирифтем зи бегонаи вом
ما نگرفتیم ز بیگانه وام
Пухта надодем бсўдои хом
پخته ندادیم بسودای خام
Мӯрчагар вом диҳад , худ гадост
مورچه گر وام دهد، خود گداست
Чун ту дар айёми што , ноштост
چون تو در ایام شتا، ناشتاست