Шнидстм ки вақти баргрезон

شنیدستم که وقت برگریزان

Шуд аз боди хазон , баррагии гурезон

شد از باد خزان، برگی گریزان

Миёни шохаҳо худро ниҳон дошт

میان شاخه‌ها خود را نهان داشت

Рух аз тақдир , пинҳон чун тавон дошт

رخ از تقدیر، پنهان چون توان داشت

Бахуди гуфто каз ин шохи тануманд

بخود گفتا کز این شاخ تنومند

Қазоем ҳичгаҳи натавонади афканд

قضایم هیچگه نتواند افکند

Сумум фитна кард оҳанги тороҷ

سموم فتنه کرد آهنگ تاراج

зи танҳо сар , зи сарҳо давр шуд тоҷ

ز تن ها سر، ز سرها دور شد تاج

Қабои сурх гул доданд бар бод

قبای سرخ گل دادند بر باد

зи мурғон чаман бархест фарёд

ز مرغان چمن برخاست فریاد

з бен барканд гардуни баси дарахтон

ز بن برکند گردون بس درختان

Сияҳи гашти ахтари баси некбахтон

سیه گشت اختر بس نیکبختان

Ба яғмо рафт гетиро ҷавонӣ

به یغما رفت گیتی را جوانی

Кро буд ин саодати ҷовдонӣ

کرا بود این سعادت جاودانی

зи наргиси дил , зи насрини сари шикастанд

ز نرگس دل، ز نسرین سر شکستند

зи қамарии по , зи булбули пари шикастанд

ز قمری پا، ز بلبل پر شکستند

Бирафт аз рӯй равнақи бӯстон ро

برفت از روی رونق بوستان را

Чаҳ давлат бе гулистони боғбон ро

چه دولت بی گلستان باغبان را

зи ҷонсӯз ахгарӣ бархест дӯдӣ

ز جانسوز اخگری برخاست دودی

На торӣ монад зон дебо , на пудӣ

نه تاری ماند زان دیبا، نه پودی

Бахуд ҳар шоха Эй ларзид ногоҳ

بخود هر شاخه‌ای لرزید ناگاه

Фитод он барги мискин бар сари роҳ

فتاد آن برگ مسکین بر سر راه

Аз он афтодани бега , барошуфт

از آن افتادن بیگه، برآشفت

Ниҳон бо шохки пжмон чунин гуфт

نهان با شاخک پژمان چنین گفت

Ки прўрдии марои рӯзӣ дар оғӯш

که پروردی مرا روزی در آغوش

Буруз сахтем кардӣ фаромӯш

بروز سختیم کردی فراموش

Нишондии шод чун Тифлони бмҳдм

نشاندی شاد چون طفلان بمهدم

Замонии ширдодӣ , гоҳи шаҳдам

زمانی شیردادی، گاه شهدم

Бхоки афтоданами рӯзӣ чаро буд

بخاک افتادنم روزی چرا بود

На охир дояам боди сабо буд

نه آخر دایه‌ام باد صبا بود

Ҳануз аз шукри никиҳоти шодам

هنوز از شکر نیکیهات شادم

Чаро бемӯҷибӣ додӣ ба бодам

چرا بی موجبی دادی به بادم

Ҳунарҳои ту нерӯмандем дод

هنرهای تو نیرومندیم داد

Раҳу расми хушат , хурсандем дод

ره و رسم خوشت، خرسندیم داد

Гумон мекардам эй ёри длороӣ

گمان میکردم ای یار دلارای

Ки аз саъй ту бошам пой бар ҷой

که از سعی تو باشم پای بر جای

Чаро пажмурдаи гашти ин чеҳри шодоб

چرا پژمرده گشت این چهر شاداب

Чаҳ шуд каз ман гирифтӣ равнақу об

چه شد کز من گرفتی رونق و آب

Биёади ранҷи рӯзи тангдастӣ

بیاد رنج روز تنگدستی

Хушаст аз зердастони сарпарастӣ

خوشست از زیردستان سرپرستی

Намӯдӣ ҳамсари хубони боғам

نمودی همسر خوبان باغم

зи таййиби гул , бёкндии димоғам

ز طیب گل، بیاکندی دماغم

Кунун бигусастем пайванди ёрӣ

کنون بگسستیم پیوند یاری

зи хуршеду зи борони баҳорӣ

ز خورشید و ز باران بهاری

Дамӣ каз боди фарвардини шакуфтам

دمی کز باد فروردین شکفتم

Бдомони ту рӯзӣ чанд хуфтам

بدامان تو روزی چند خفتم

Насимии дилкашам оҳиста бинишонад

نسیمی دلکشم آهسته بنشاند

Маро бар тан , ҳарир сабз пӯшоанд

مرا بر تن، حریر سبز پوشاند

Ман онгаҳ хуррам ва фирӯз будам

من آنگه خرم و فیروز بودم

Нахустин мужда наврӯз будам

نخستین مژدهٔ نوروز بودم

Навидӣ дод ҳар мурғии зи корам

نویدی داد هر مرغی ز کارم

Гуҳарҳо кард ҳар абрии нисорам

گهرها کرد هر ابری نثارم

Гирифтам доштами фархундаи номӣ

گرفتم داشتم فرخنده نامی

Чаҳ ҳосил , зистам субҳӣу шомӣ

چه حاصل، زیستم صبحی و شامی

Бигуфто бас намонад барг бар шох

بگفتا بس نماند برگ بر شاخ

Ҳаводисро буд сари панҷаи густох

حوادث را بود سر پنجه گستاخ

Чу шоҳини қазоро тез шуд чанг

چو شاهین قضا را تیز شد چنگ

На аз сулҳат расад судӣ на аз ҷанг

نه از صلحت رسد سودی نه از جنگ

Чу монад шбрўи айёми бедор

چو ماند شبرو ایام بیدار

На масти андар амон бошад , на ҳушёр

نه مست اندر امان باشد، نه هشیار

Ҷаҳонро ҳар дами ойинӣ ва роӣӣ аст

جهان را هر دم آئینی و رائی است

Чаманро ҳам сумум ва ҳам сбоӣӣ аст

چمن را هم سموم و هم صبائی است

Туро аз шохкӣ кӯтаҳ фиканданд

ترا از شاخکی کوته فکندند

Валек аз баси дарахтон реша канданд

ولیک از بس درختان ریشه کندند

Ту аз тири сипеҳр ар бохтии ранг

تو از تیر سپهر ار باختی رنگ

Маро низ афканди дасти ҷаҳони санг

مرا نیز افکند دست جهان سنگ

Нахоҳад монад каси доими бики ҳол

نخواهد ماند کس دائم بیک حال

Гул порин нахоҳад раст имсол

گل پارین نخواهد رست امسال

Надорад аҳди гетии устуворӣ

ندارد عهد گیتی استواری

Чаҳ хоҳӣ кард ғайр аз созгорӣ

چه خواهی کرد غیر از سازگاری

Ситамкорӣ , нахуст ойин гургаст

ستمکاری، نخست آئین گرگست

Чаҳ донад барраи кучак ё бузургаст

چه داند بره کوچک یا بزرگست

Ту ҳамчун нуқта , дармонии дарин кор

تو همچون نقطه، درمانی درین کار

Ки чун мегардад ин фирӯзаи паргор

که چون میگردد این فیروزه پرگار

На танҳо бар ту зад гардуни шабихун

نه تنها بر تو زد گردون شبیخون

Маро низ аз дил ва доман чакад хӯн

مرا نیز از دل و دامن چکد خون

Ҷаҳонии сӯхти зи асиби тагаргӣ

جهانی سوخت ز اسیب تگرگی

Чаҳ ғам каз шохкӣ афтод баррагӣ

چه غم کز شاخکی افتاد برگی

Чу теғи меҳргонӣ бар ситезад

چو تیغ مهرگانی بر ستیزد

зи шоху барг , хӯни ноби резад

ز شاخ و برگ، خون ناب ریزد

Бисоти боғро бегул сафо нест

بساط باغ را بی گل صفا نیست

Ту баррагӣ , баргро чандон баҳо нест

تو برگی، برگ را چندان بها نیست

Чу гули як ҳафта монаду лолаи икрўз

چو گل یک هفته ماند و لاله یکروز

Нзибд чун тўӣиро нолау сӯз

نزیبد چون توئی را ناله و سوز

Чу он ганҷинаро гулшан шуд аз даст

چو آن گنجینه را گلشن شد از دست

Чаҳ ғамгар барг хушкӣ нест ё ҳаст

چه غم گر برگ خشکی نیست یا هست

Маро аз хештан бартар мапиндор

مرا از خویشتن برتر مپندار

Ту бишикастӣ , маро бишикаст бозор

تو بشکستی، مرا بشکست بازار

Куҷои гардани фарозади шохсорӣ

کجا گردن فرازد شاخساری

Ки бар сар несташ баррагӣу борӣ

که بر سر نیستش برگی و باری

Намонад бар баландии ҳеҷ худхоҳ

نماند بر بلندی هیچ خودخواه

ДроФтд чун ту рӯзӣ бар гузаргоҳ

درافتد چون تو روزی بر گذرگاه