зи сиррӣ , мӯии сипедии рўӣид

ز سَری، موی سپیدی روئید

Ханда ҳо кард бар ӯ мӯии сиёҳ

خنده‌ها کرد بر او موی سیاه

Ки чаро дар саф мо бинишастӣ

که چرا در صف ما بنشستی؟

Ту зи як роҳӣ ва мо аз як роҳ

تو ز یک راهی و ما از یک راه

Гуфт ман бо ту абаси нншстм

گفت من با تو عبث ننشستم

Бншонднди маро хоҳ нахоҳ

بنشاندند مرا خواه نخواه

Гуҳи рўӣидни ман буд имрӯз

گَه روئیدن من بود امروز

Гул тақдир наравед бегоҳ

گُل تقدیر نرویَد بیگاه

Раҳрави роҳи қазоу қадарам

رهرو راه قضا و قَدَرم

Роҳами ин буд , набудам гумроҳ

راهم این بود، نبودم گمراه

Қосид перем , аз дидан ман

قاصد پیری‌ام، از دیدن من

Ин яке гуфт дареғ , он як оҳ

این یکی گفت دریغ، آن یک آه

Хирман ҳастӣ худ кард дарав

خرمن هستی خود کرد درو

Ҳар ки бар хӯша ман кард нигоҳ

هر که بر خوشهٔ من کرد نگاه

Сипаҳӣ буд ҷавонӣ ки шикаст

سپَهی بود جوانی که شکست

Перии имрӯзи барангехти сипоҳ

پیری امروز برانگیخت سپاه

Раст чун мӯии сияҳ , мӯии сипед

رُست چون موی سیه، موی سپید

Чаҳ хабар дошт ки доранд икроҳ

چه خبر داشت که دارند اکراه

Ранги болои сияҳ бисёр аст

رنگ بالای سیه بسیار است

Нестӣ аз хами тақдири огоҳ

نیستی از خَم تقدیر آگاه

Гуҳи сияҳ ранг кунад , гоҳи сифед

گَه سیه رنگ کند، گاه سفید

Ранграз ӯст , маро чист гуноҳ

رنگرز اوست، مرا چیست گناه؟

Чу ту , икрўз сияҳ будам вхўш

چو تو، یکروز سیه بودم و خوش

Сияҳии гашти сипедӣ ногоҳ

سیهی گشت سپیدی ناگاه

Ту ҳам аидўст чу ман хоҳӣ шуд

تو هم ای دوست چو من خواهی شد

Бош икрўз бар ин қиссаи гувоҳ

باش یک روز بر این قصّشه گواه

Ҳар чаҳ доне , бмни имрӯзи биханд

هر چه دانی، به من امروز بخند

То ки чун ман кунадат ҳафтау моҳ

تا که چون من کُنَدَت، هفته و ماه

Аз сипеду сияҳу зишту накӯ

از سپید و سیه و زشت و نکو

Ҳар чаҳ ҳастем , табоҳем табоҳ

هر چه هستیم، تباهیم تباه

Қиссаи хеши дароз аз чаҳ кунем

قصهٔ خویش دراز از چه کنیم

Вақт бега шуду фурсати кӯтоҳ

وقتْ بیگه شد و فرصتْ کوتاه