Бдомони гулистонии шабонгоҳ

بدامان گلستانی شبانگاه

Чунин мекард булбули роз бо моҳ

چنین میکرد بلبل راز با ماه

Ки эй умеди бахши дӯстдорон

که ای امید بخش دوستداران

Фурӯғи маҳфили шаби зиндаи дорон

فروغ محفل شب زنده‌داران

зи покят , осмонро фару покӣ

ز پاکیت، آسمان را فر و پاکی

зи анворат , заминро тобнокӣ

ز انوارت، زمین را تابناکی

Шабӣ каз чеҳра , бурқаъи бргшоӣӣ

شبی کز چهره، برقع برگشائی

Брхсор гул уфтад рўшноӣӣ

برخسار گل افتد روشنائی

Маро хуштар набошад зон дамӣ чанд

مرا خوشتر نباشد زان دمی چند

Ки бар гулбарг , байнами шабнамӣ чанд

که بر گلبرگ، بینم شبنمی چند

Муборак бо ту , ҳар ҷои нўбҳорист

مبارک با تو، هر جا نوبهاریست

Мусаффо аз ту , ҳар ҷо киштзорӣ аст

مصفا از تو، هر جا کشتزاری است

Нкўӣӣ кун чу дар боло нишастӣ

نکوئی کن چو در بالا نشستی

Нзибди некӯонро худпарастӣ

نزیبد نیکوان را خودپرستی

Ту нурӣ , нур бо зулмат нахобад

تو نوری، نور با ظلمت نخوابد

Табиб аз дардмандон рух нтобад

طبیب از دردمندان رخ نتابد

Бкони андар , ту бахшеи лаълро фом

بکان اندر، تو بخشی لعل را فام

Таҷаллӣ аз ту гирад бода дар ҷом

تجلی از تو گیرد باده در جام

Фурӯғи афкани баҳри кӯтоҳ бомай

فروغ افکن بهر کوتاه بامی

Ки ҳар наменишоне шуд зи номӣ

که هر بامی نشانی شد ز نامی

Чароғи перзани бас зуд мерад

چراغ پیرزن بس زود میرد

Хушаст ар кулбааш нур аз ту гирад

خوشست ار کلبه‌اش نور از تو گیرد

Бад-ӣни покизагӣу неки роӣӣ

بدین پاکیزگی و نیک رائی

Гуҳии пайдоу гуҳи пинҳони чроӣӣ

گهی پیدا و گه پنهان چرائی

Марв дар ҳсни торикӣ дигар бор

مرو در حصن تاریکی دگر بار

Дили соҳибдилонро тира магузор

دل صاحبدلان را تیره مگذار

Нишоед раҳнамӯнро чоҳ кандан

نشاید رهنمون را چاه کندن

Замонии соя , гуҳи партав фикандан

زمانی سایه، گه پرتو فکندن

Бад-ӣни грднФрозӣ , бандагӣ чист

بدین گردنفرازی، بندگی چیست

Сияҳи корӣ чаҳ ва тобандагӣ чист

سیه کاری چه و تابندگی چیست

Бигуфто дидаи моро баради хоб

بگفتا دیدهٔ ما را برد خواب

Ба пеши ҷилваи меҳри ҷҳонтоб

به پیش جلوهٔ مهر جهانتاب

На аз хеш инчунин рахшону покам

نه از خویش اینچنین رخشان و پاکم

зи тоби чеҳраи хури тобнокам

ز تاب چهرهٔ خور تابناکم

Ҳар он нурӣ ки бинӣ дар ман , ӯрост

هر آن نوری که بینی در من، اوراست

Ман ӣнҷои хӯшаи чинам , хирман ӯрост

من اینجا خوشه چینم، خرمن اوراست

На танҳо чеҳра торикам афрӯхт

نه تنها چهرهٔ تاریکم افروخت

Ҳунарҳо ва таҷаллӣҳоем омухт

هنرها و تجلیهایم آموخت

Ҷаҳони афрӯзӣ аз ахгар наёяд

جهان افروزی از اخگر نیاید

Бузургии хурдсолонро нишоед

بزرگی خردسالان را نشاید

Дарин бозори ҳам чуну чроӣист

درین بازار هم چون و چرائیست

Маро низ ар бипурсӣ рҳнмоӣӣ аст

مرا نیز ار بپرسی رهنمائی است

Чаро болам ки дар боло нишастам

چرا بالم که در بالا نشستم

Чу аз худ нест ҳеҷам , зердастам

چو از خود نیست هیچم، زیردستم

Фурӯғи ман басии бирнг ва тобаст

فروغ من بسی بیرنگ و تابست

Куҷои маҳтоб ҳамчун офтобаст

کجا مهتاب همچون آفتابست

Рухи афрӯзад чу меҳри олами орой

رخ افروزد چو مهر عالم آرای

Ҳамон беҳтар ки ман холӣ кунам ҷой

همان بهتر که من خالی کنم جای

Марои огоҳи зин ойин накарданд

مرا آگاه زین آئین نکردند

Фаротари зини раҳам талқин накарданд

فراتر زین رهم تلقین نکردند

зи хати хешгар беруни нуҳуми гом

ز خط خویش گر بیرون نهم گام

Брондозндм аз болои ин бом

براندازندم از بالای این بام

Ман аз нур дигар гаштами мунаввар

من از نور دگر گشتم منور

Саҳаргаҳ бар ту бигушоӣанд он дар

سحرگه بر تو بگشایند آن در

Чу бо нур ва сафо кардем пайванд

چو با نور و صفا کردیم پیوند

Наме пурсим ин чунаст ва он чанд

نمی‌پرسیم این چونست و آن چند

Дарин дарга , баланд ӯ шуд ки афтод

درین درگه، بلند او شد که افتاد

Касе устод шуд ков дошт устод

کسی استاد شد کاو داشت استاد

Агар кори огаҳии огаҳ з корӣаст

اگر کار آگهی آگه ز کاریست

Ҳам аз шогирдӣ омӯзгорӣаст

هم از شاگردی آموزگاریست

Чаҳ хуонеи бандагиро бе ниёзӣ

چه خوانی بندگی را بی نیازی

Чаҳ номии аҷзро грднФрозӣ

چه نامی عجز را گردنفرازی

Дарин шатранҷ , фарзини дайгарӣ буд

درین شطرنج، فرزین دیگری بود

Куҷо монанди зар бошад зарандуд

کجا مانند زر باشد زراندود

Бибояд зини маҷозии ҷилваи растан

بباید زین مجازی جلوه رستن

Сӯии нури ҳақиқати рахт бастан

سوی نور حقیقت رخت بستن

Гуҳӣ пайдо шавему гоҳи пинҳон

گهی پیدا شویم و گاه پنهان

Чунин будаст ҳукми чархи гардон

چنین بودست حکم چرخ گردان

Ҳазорон нуктаи андар дил наҳуфтем

هزاران نکته اندر دل نهفتیم

Яке буд аз ҳазор , инҳо ки гуфтем

یکی بود از هزار، اینها که گفتیم

зи оғоз ,анда анҷом дорем

ز آغاز، انده انجام داریم

Замонаи воми даҳ , мо вомдорем

زمانه وام ده، ما وامداریم

Тавонгар чун шавем аз воми айём

توانگر چون شویم از وام ایام

Чу фардо боз хоҳад хости ин вом

چو فردا باز خواهد خواست این وام

Бар он қавми огаҳон , парвин , биханданд

بر آن قوم آگهان، پروین، بخندند

Ки бас бемоя , аммо худписанданд

که بس بی مایه، اما خودپسندند