Гуфт моҳихўор бо моҳии зи давр

گفت ماهیخوار با ماهی ز دور

Ки чаҳ мехоҳӣ азин дарёии шӯр

که چه میخواهی ازین دریای شور

Хурдӣу заъфи ту аз ранҷ шиност

خردی و ضعف تو از رنج شناست

Ин на роҳи зиндагӣ , роҳ фаност

این نه راه زندگی، راه فناست

Андарин об гул олуд , эй аҷаб

اندرین آب گل آلود، ای عجب

То бкӣ саргашта бошӣ рӯзу шаб

تا بکی سرگشته باشی روز و شب

Вақт он омад ки тадбирӣ кунӣ

وقت آن آمد که تدبیری کنی

Дар сарои умр таъмирӣ кунӣ

در سرای عمر تعمیری کنی

Мо бисот аз фитна эмин карда ем

ما بساط از فتنه ایمن کرده‌ایم

Сад ҳазорон шамъ , равшан карда ем

صد هزاران شمع، روشن کرده‌ایم

Ҳичгаҳи моро ғам сайёд нест

هیچگه ما را غم صیاد نیست

Анда тӯфону сайл ва бод нест

انده طوفان و سیل و باد نیست

Гар бёӣӣ дар ҷавори мо дамӣ

گر بیائی در جوار ما دمی

Бинӣ аз андешаи холии олимӣ

بینی از اندیشه خالی عالمی

Нимрўзигар шӯии меҳмони мо

نیمروزی گر شوی مهمان ما

Ғарқи гардӣ дар ӣам эҳсони мо

غرق گردی در یم احسان ما

На тапидан ҳаст ва на тобу табӣ

نه تپیدن هست و نه تاب و تبی

На ғами субҳӣ , на пурвои шабӣ

نه غم صبحی، نه پروای شبی

Домҳо байнами бароаи ту ниҳон

دامها بینم براه تو نهان

Рафтанат бошад ҳамон , мурдани ҳамон

رفتنت باشد همان، مردن همان

Тобаҳоу шуълаҳо дар интизор

تابه‌ها و شعله‌ها در انتظار

Ки ту икрўзӣ бисӯзӣ дар шарор

که تو یکروزی بسوزی در شرار

Гар наме хоҳӣ дар оташ сӯхтан

گر نمی‌خواهی در آتش سوختن

Боядат андарзи мо омухтан

بایدت اندرز ما آموختن

Гар сӯй хушкӣ кунӣ бо мо сафар

گر سوی خشکی کنی با ما سفر

Бар нагардӣ ҷониби дарё дигар

بر نگردی جانب دریا دگر

Гар бибинӣ он ҳаво ва он насим

گر ببینی آن هوا و آن نسیم

Башиканӣ ин аҳду пайванди қадим

بشکنی این عهد و پیوند قدیم

Гуфт аз мо бо ту ҳар каси гашти дӯст

گفت از ما با تو هر کس گشت دوست

Ту бадасти дӯстӣ , кунадяш пӯст

تو بدست دوستی، کندیش پوست

Гар ки ҳар матлӯбро толиб шавем

گر که هر مطلوب را طالب شویم

Бо чаҳ неру бар ҳўӣ ғолиб шавем

با چه نیرو بر هوی غالب شویم

Чашма нураст ин оби сиёҳ

چشمهٔ نور است این آب سیاه

Ту накардӣ чун харидорони нигоҳ

تو نکردی چون خریداران نگاه

Хона ҳар кас барои ӯ сазост

خانهٔ هر کس برای او سزاست

Баҳри моҳӣ , хуштар аз дарё куҷост

بهر ماهی، خوشتر از دریا کجاست

Гар биҷавӣу биркаи лой ва гул хӯрем

گر بجوی و برکه لای و گل خوریم

Ба ки аз ҷаври ту хӯн дил хӯрем

به که از جور تو خون دل خوریم

Ҷинси моро нисбатӣ бо хок нест

جنس ما را نسبتی با خاک نیست

Пеши моҳӣ , сайл ваҳшатнок нест

پیش ماهی، سیل وحشتناک نیست

Обу ранги мо зи об афзӯда анд

آب و رنگ ما ز آب افزوده‌اند

Хилқати моро чунин фармӯда анд

خلقت ما را چنین فرموده‌اند

Гар зи сатҳи об болотар шавем

گر ز سطح آب بالاتر شویم

Зоташи бедод , хокистар шавем

زاتش بیداد، خاکستر شویم

Қарнҳо гаштем ӣнҷои фавҷи фавҷ

قرنها گشتیم اینجا فوج فوج

Май нтрсидим аз тӯфону мавҷ

می نترسیدیم از طوفان و موج

Лек аз бадхоҳ , моро трсҳост

لیک از بدخواه، ما را ترسهاست

Тарси ҷон , омӯзгори дрсҳост

ترس جان، آموزگار درسهاست

Бскаҳи бадкору ҷафои ҷӯ дида ам

بسکه بدکار و جفا جو دیده‌ام

Аз бадӣҳои ҷаҳон тарсида ем

از بدیهای جهان ترسیده‌ایم

Барраи гонро тарс мебояд зи гург

بره‌گان را ترس میباید ز گرگ

Гардад аз ин дарс , ҳар хурдии бузург

گردد از این درس، هر خردی بزرگ

Бо адуии худ , маро хешӣ набӯд

با عدوی خود، مرا خویشی نبود

Даъвати ту ҷуз бдондишӣ набӯд

دعوت تو جز بداندیشی نبود

То буд поӣӣ , чаро монами зи роҳ

تا بود پائی، چرا مانم ز راه

То буд чашмӣ , чаро уфтам ба чоҳ

تا بود چشمی، چرا افتم به چاه

Гар бчнги доми айёми аўФтм

گر بچنگ دام ایام اوفتم

Ба ки бо дасти ту дар доми аўФтм

به که با دست تو در دام اوفتم

Гар бдиги андар , бисӯзам зори зор

گر بدیگ اندر، بسوزم زار زار

Беҳтараст он шуълаи зини гирду ғубор

بهتر است آن شعله زین گرد و غبار

Ту барои сайд моҳӣ омадӣ

تو برای صید ماهی آمدی

Кӣ барои хайр хоҳӣ омадӣ

کی برای خیر خواهی آمدی

Аз ту нстонми навоу барг ро

از تو نستانم نوا و برگ را

Гар бичишам хеши байнами марг ро

گر بچشم خویش بینم مرگ را