Ба дарвешӣ , бузургии ҷома Эй дод

به درویشی، بزرگی جامه‌ای داد

Ки ин халқони буна , каз дӯшат афтод

که این خلقان بنه، کز دوشت افتاد

Чаро бар хеши пайчии жандау далқ

چرا بر خویش پیچی ژنده و دلق

Чу мебахшанд кафшу ҷомаи ?ути халқ

چو می‌بخشند کفش و جامه‌ات خلق

Чу худ ъўрӣ , чаро бахшеи қабо ро

چو خود عوری، چرا بخشی قبا را

Чу ранҷурӣ , чаро резии даво ро

چو رنجوری، چرا ریزی دوا را

Касеро қудрати базлу карам буд

کسی را قدرت بذل و کرم بود

Ки диноряш дар ҷои дирам буд

که دیناریش در جای درم بود

Бигуфт эй дӯст , аз соҳибдилон бош

بگفت ای دوست، از صاحبدلان باش

Бҷони пардоз ва бо тан саргарон бош

بجان پرداز و با تن سرگران باش

Тани хокӣ ба пероҳан наярзад

تن خاکی به پیراهن نیرزد

Вагар арзад , бичишам ман наярзад

وگر ارزد، بچشم من نیرزد

Раҳи танро бизан , то ҷон бимонад

ره تن را بزن، تا جان بماند

Бабанд ин дев , то имон бимонад

ببند این دیو، تا ایمان بماند

Қбоӣиро ки сар мағрур дорад

قبائی را که سر مغرور دارد

Тани он беҳтар ки аз худ давр дорад

تن آن بهتر که از خود دور دارد

Аз он фориғи з ранҷ инқиёдем

از آن فارغ ز رنج انقیادیم

Ки моро ҳар чаҳ буд , аз дасти додем

که ما را هر چه بود، از دست دادیم

Аз он маънӣ нишастам бар сари роҳ

از آن معنی نشستم بر سر راه

Ки то аз раҳ шиносон бошам огоҳ

که تا از ره شناسان باشم آگاه

Марои ихлоси аҳл роз доданд

مرا اخلاص اهل راز دادند

Чу ҷонами ҷома мумтоз доданд

چو جانم جامهٔ ممتاز دادند

Гирифтем ончӣ дод аҳрӣмани паст

گرفتیم آنچه داد اهریمن پست

Бад-ӣни даст ва дар афкандем аз Андаст

بدین دست و در افکندیم از آندست

Шунидем аътзори нафаси мадҳуш

شنیدیم اعتذار نفس مدهوش

Азин гӯш ва бурун кардем аз он гӯш

ازین گوش و برون کردیم از آن گوش

Дар торики ҳирс ва оз бастем

در تاریک حرص و آز بستیم

Гушӯданд ар чаҳ сад раҳ , боз бастем

گشودند ار چه صد ره، باز بستیم

Ҳамаи пастии зи дев нафас зояд

همه پستی ز دیو نفس زاید

Ҳамаи торикӣ аз малик тан ояд

همه تاریکی از ملک تن آید

Чу ҷони пок дар ҳад камол аст

چو جان پاک در حد کمال است

Камол аз тани талаб кардан вабол аст

کمال از تن طلب کردن وبال است

Чу ман парвонаам нури худо ро

چو من پروانه‌ام نور خدا را

Куҷо бо худ кашами кафшу қабо ро

کجا با خود کشم کفش و قبا را

Касоне кин фурӯғи поки диданд

کسانی کاین فروغ پاک دیدند

Азин торики ҷо доман кашиданд

ازین تاریک جا دامن کشیدند

Гронбории зи бори ҳирс ва оз аст

گرانباری ز بار حرص و آز است

Вуҷӯд бетакаллуф бениёз аст

وجود بی تکلف بی نیاز است

Макун Фрмонбрии аҳрӣманӣ ро

مکن فرمانبری اهریمنی را

Манеҳ дар роҳи барқии хирманӣ ро

منه در راه برقی خرمنی را

Чаҳ суд аз ҷомаи олӯдае чанд

چه سود از جامهٔ آلوده‌ای چند

Хаёл бӯда ва нобӯдае чанд

خیال بوده و نابوده‌ای چند

Кулоҳу ҷома чун бисёр гардад

کلاه و جامه چون بسیار گردد

Каллаи аҷабу қабо пиндор гардад

کله عجب و قبا پندار گردد

Чу тан расвост , айбашро чаҳ пӯшам

چو تن رسواست، عیبش را چه پوشم

Чу бе парвост , дар кораш чаҳ кӯшам

چو بی پرواست، در کارش چه کوشم

Шкстимш ки ҷон мағзасту тани пӯст

شکستیمش که جان مغزست و تن پوست

Касе кин рамз донад , Авестоад ӯст

کسی کاین رمز داند، اوستاد اوست

Агар ҳар рӯз , тан хоҳад қбоӣӣ

اگر هر روز، تن خواهد قبائی

Намонад чеҳраи ҷонро сФоӣӣ

نماند چهرهٔ جان را صفائی

Агар ҳар лаҳза сар ҷӯяд кулоҳӣ

اگر هر لحظه سر جوید کلاهی

Занад табъи забун ҳар лаҳзаи роҳӣ

زند طبع زبون هر لحظه راهی