Кӯдакӣ дар бар , қбоӣӣ сурх дошт

کودکی در بر، قبائی سرخ داشت

Рӯзгорӣ зон хушӣ хуш мегузошт

روزگاری زان خوشی خوش میگذاشت

Ҳамчуи ҷони некӯи нигаҳи мидоштш

همچو جان نیکو نگه میداشتش

Беҳтар аз лўзинаҳ май пиндошташ

بهتر از لوزینه می‌پنداشتش

Ҳам зёъ ва ҳам ъқорш май шимурд

هم ضیاع و هم عقارش می‌شمرد

Ҳар замони гирду ғубораш май стрд

هر زمان گرد و غبارش می‌سترد

Аз назари боз ҳасудаш ме наҳуфт

از نظر باز حسودش می‌نهفت

Сурхӣ аш медид ва чун гули мишкФт

سرخی اش میدید و چون گل میشکفت

Гар бдомонш сиришкӣ мечакид

گر بدامانش سرشکی میچکید

Тифли хирад , он ашки равшани мимкид

طفل خرد، آن اشک روشن میمکید

Гар нахӣ аз остинаш мешикофт

گر نخی از آستینش میشکافت

Баҳри чораи сӯй модар мешитофт

بهر چاره سوی مادر میشتافت

Навбати бозии бсҳроу бдшт

نوبت بازی بصحرا و بدشت

Саргарон аз пеш Тифлон мегузашт

سرگران از پیش طفلان میگذشت

Фитнаи афканди он қабои андари миён

فتنه افکند آن قبا اندر میان

Орияти михўостндши кӯдакон

عاریت میخواستندش کودکان

Ҷумла дилҳо монад пеш ӯ гарав

جمله دلها ماند پیش او گرو

Дӯст медоранд Тифлони рахти нав

دوست میدارند طفلان رخت نو

Вақт рафтан , пешвои роҳ буд

وقت رفتن، پیشوای راه بود

Рӯзи меҳмонӣу бозӣ , шоҳ буд

روز مهمانی و بازی، شاه بود

Кӯдакӣ аз боғ меоварад ба

کودکی از باغ می‌آورد به

Ки биёи як лаҳза бо ман сӯии даҳ

که بیا یک لحظه با من سوی ده

Дайгарии оҳиста наздаш ме нишаст

دیگری آهسته نزدش می‌نشست

То занад бар он қабои сурхи даст

تا زند بر آن قبای سرخ دست

Рӯзӣ , он раҳпуии софии андарун

روزی، آن رهپوی صافی اندرون

Вақт бозӣ шуд зи телии вожгӯн

وقت بازی شد ز تلی واژگون

Ҷомааш аз хору сар аз санг хаст

جامه‌اش از خار و سر از سنگ خست

Ин яке яксар дарид , он як шикаст

این یکی یکسر درید، آن یک شکست

Тифли мискин , бехабар аз сар ки чист

طفل مسکین، بی خبر از سر که چیست

Поргиҳоӣ қабо дид ва гирист

پارگیهای قبا دید و گریست

Аз сараш гарчи басии хуноби рехт

از سرش گرچه بسی خوناب ریخت

ӯ барои ҷома аз чашми оби рехт

او برای جامه از چشم آب ریخت

Гар бичишам дили бубинем эй рафиқ

گر بچشم دل ببینیم ای رفیق

Ҳамчу он Тифлем мо дар ин тариқ

همچو آن طفلیم ما در این طریق

Ҷомаи рангини мо оз ва ҳўӣ аст

جامهٔ رنگین ما آز و هوی است

Ҳар чаҳ бар мо мерасад аз ози мост

هر چه بر ما میرسد از آز ماست

Дар ҳаваси афзӯн ва дар ақл андакем

در هوس افزون و در عقل اندکیم

Солҳо дорем аммо кӯдакем

سالها داریم اما کودکیم

Ҷон раҳо кардем ва дар фикр танем

جان رها کردیم و در فکر تنیم

Тан бамурд ва дар ғам пероҳанем

تن بمرد و در غم پیراهنیم