Он қисса шунидед ки дар боғ , яке рӯз
آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روز
Аз ҷаври табар , зор бинолед сапедор
از جور تبر، زار بنالید سپیدار
Каз ман на дигар бех ва банӣ монад ва на шохӣ
کز من نه دگر بیخ و بنی ماند و نه شاخی
Аз тешаи ҳизуми шикану арраи наҷҷор
از تیشهٔ هیزم شکن و ارهٔ نجار
Ин бо ки тавон гуфт ки дар айни баландӣ
این با که توان گفت که در عین بلندی
Даст қадарам кард банногоҳи нигунсор
دست قدرم کرد بناگاه نگونسار
Гуфташ табари оҳиста ки ҷурми ту ҳамин бас
گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بس
Кин мавсими ҳосил буд ва нест турои бор
کاین موسم حاصل بود و نیست ترا بار
То шом науфтод садои табар аз гӯш
تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش
Шуд тӯда дар он боғ , саҳари ҳема бисёр
شد توده در آن باغ، سحر هیمهٔ بسیار
Деҳқон чу танури худ азин ҳема барафрӯхт
دهقان چو تنور خود ازین هیمه برافروخت
Бигирист сапедор ва чунин гуфт дигар бор
بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار
Оўх ки шудам ҳизуму оташгари гетӣ
آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتی
Андоми марои сӯхти чунин зи оташи идбор
اندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار
Ҳар шоха ам афтод дар охир ба танурӣ
هر شاخهام افتاد در آخر به تنوری
Зини ҷома на як пуд баҷо монад ва на як тор
زین جامه نه یک پود بجا ماند و نه یک تار
Чун решаи ман канда шуд аз боғу бхшкид
چون ریشهٔ من کنده شد از باغ و بخشکید
Дар сафҳаи айём , на гули бод ва на гулзор
در صفحهٔ ایام، نه گل باد و نه گلزار
Аз сӯхтани хеши ҳамеи зорам ва гарем
از سوختن خویش همی زارم و گریم
Онро ки бисӯзанд , чу ман гиря кунад зор
آن را که بسوزند، چو من گریه کند زار
Кӯи давлату фирӯзӣу осоишу ором
کو دولت و فیروزی و آسایش و آرام
Кӯи даъвии дирузӣ ва он пояу миқдор
کو دعوی دیروزی و آن پایه و مقدار
Хандид бирав шуъла ки аз даст ки нолӣ
خندید برو شعله که از دست که نالی
Ночизе ту кард бадингуна туро хор
ناچیزی تو کرد بدینگونه تو را خوار
Он шох ки сар бар кашад ва мива наёрад
آن شاخ که سر بر کشد و میوه نیارد
Фарҷом ба ҷуз сӯхтанаш нест сазовор
فرجام به جز سوختنش نیست سزاوار
Ҷузи дониш ва ҳикмат набӯд миваи инсон
جز دانش و حکمت نبود میوهٔ انسان
эй миваи фуруши ҳунар , ин даккау бозор
ای میوه فروش هنر، این دکه و بازار
Аз гуфта нокардаи беҳуда чаҳ ҳосил
از گفتهٔ ناکردهٔ بیهوده چه حاصل
Кирдор накӯ кун , ки на сўдисти зи гуфтор
کردار نکو کن، که نه سودیست ز گفتار
Осон гузарадгар шабу рӯзу мау солат
آسان گذرد گر شب و روز و مه و سالت
Рӯзи амалу музд , буд кори ту душвор
روز عمل و مزد، بود کار تو دشوار
Аз рӯзи нахустин агарат санги гарон буд
از روز نخستین اگرت سنگ گران بود
Даври фалакати пасти нмикрду сбксор
دور فلکت پست نمیکرد و سبکسار
Имрӯз , сарафрозии дайро ҳунарӣ нест
امروز، سرافرازی دی را هنری نیست
Мебояд аз имсол сухан ронад , на аз пор
میباید از امسال سخن راند، نه از پار