Гуфт бо занҷир , дар зиндони шабии девона Эй
گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهای
Оқилон пайдост , каз девонагон тарсида анд
عاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Ман бад-ӣни занҷири арзидм ки бастандам ба пой
من بدین زنجیر ارزیدم که بستندم به پای
Кош мепурсед кас , к-эйашон ба чанд арзидаҳ анд
کاش میپرسید کس، کایشان به چند ارزیدهاند
Дӯши сангӣ чанд пинҳон кардам андари остин
دوش سنگی چند پنهان کردم اندر آستین
эй аҷаб ! он сангҳоро ҳам зи ман дуздида анд
ای عجب! آن سنگها را هم ز من دزدیدهاند
Санг медузданд аз девона бо ин ақлу рой
سنگ میدزدند از دیوانه با این عقل و رای
Мабҳаси фаҳмиданиҳоро чунин фаҳмида анд
مبحث فهمیدنیها را چنین فهمیدهاند
Оқилон бо ин киёст , ақли дурандеш ро
عاقلان با این کیاست، عقل دوراندیش را
Дар тарозуӣ чу ман девонае санҷида анд
در ترازوی چو من دیوانهای سنجیدهاند
Аз барои дидан ман , борҳои гаштанди ҷамъ
از برای دیدن من، بارها گشتند جمع
Оқиланд оре , чу ман девонаи камтар дида анд
عاقلند آری، چو من دیوانه کمتر دیدهاند
Ҷумларо девонаи номидам , чу багушӯданд дар
جمله را دیوانه نامیدم، چو بگشودند در
Гар бадаст , эшон бад-ӣни номам чаро номида анд
گر بدست، ایشان بدین نامم چرا نامیدهاند
Кардаанд аз биҳшӣ бар хондани ман ханда ҳо
کردهاند از بیهشی بر خواندن من خندهها
Хештан дар ҳар макон ва ҳар гузар рақсида анд
خویشتن در هر مکان و هر گذر رقصیدهاند
Ман яке ойӣнаам кандар ман ин девонагон
من یکی آیینهام کاندر من این دیوانگان
Хештанро дида ва бар хештан хандида анд
خویشتن را دیده و بر خویشتن خندیدهاند
Оби соф аз ҷӯй нӯшедам , марои хонданди паст
آب صاف از جوی نوشیدم، مرا خواندند پست
Гарчи худ , хӯни ятему перзан нӯшида анд
گرچه خود، خون یتیم و پیرزن نوشیدهاند
Холӣ аз ақланд , сарҳое ки санги мо шикаст
خالی از عقلند، سرهایی که سنگ ما شکست
Ин гуноҳ аз санг буд , аз ман чаро ранҷида анд
این گناه از سنگ بود، از من چرا رنجیدهاند
Ба ки аз ман боз бустонанду заҳмат кам кунанд
به که از من باز بستانند و زحمت کم کنند
Ғайри азин занҷир ,гар чизе ба ман бахшида анд
غیر ازین زنجیر، گر چیزی به من بخشیدهاند
Санг дар доман ниҳандам то дар андозам ба халқ
سنگ در دامن نهندم تا در اندازم به خلق
Ресмони хешро бо дасти ман тобида анд
ریسمان خویش را با دست من تابیدهاند
Ҳеҷ пурсишро нахоҳам гуфт зини соъати ҷавоб
هیچ پرسش را نخواهم گفت زین ساعت جواب
Зон ки аз ман хирау беҳуда , бас пурсида анд
زان که از من خیره و بیهوده، بس پرسیدهاند
Чӯби дастиро наҳафтум дӯши зери бӯрё
چوب دستی را نهفتم دوش زیر بوریا
Аз саҳар то шомгоҳон , аз пеш гардӣда анд
از سحر تا شامگاهان، از پیش گردیدهاند
Мо намепӯшем айби хеш , аммо дигарон
ما نمیپوشیم عیب خویش، اما دیگران
Айб ҳо доранд ва аз мо ҷумларо пӯшида анд
عیبها دارند و از ما جمله را پوشیدهاند
Нангҳо дидеми андари дафтару тӯморашон
ننگها دیدیم اندر دفتر و طومارشان
Дафтару тӯмори моро , зон сабаб печида анд
دفتر و طومار ما را، زان سبب پیچیدهاند
Мо сбксорим , аз лғзидни мо чора нест
ما سبکساریم، از لغزیدن ما چاره نیست
Оқилон бо ин гаронсангӣ , чаро лағзида анд
عاقلان با این گرانسنگی، چرا لغزیدهاند