Дар онсоът ки чашм рӯз мехуфт

در آنساعت که چشم روز میخفت

Шунидам зарра бо хафоаш мегуфт

شنیدم ذره با خفاش میگفت

Ки эй торики рой , ин гмрҳӣ чист

که ای تاریک رای، این گمرهی چیست

Чаро бо офтобат улфатӣ нест

چرا با آفتابت الفتی نیست

Агар моҳем вагар равшан Суҳайлем

اگر ماهیم و گر روشن سهیلیم

Тамом , ин шамъ ҳастиро туфайлем

تمام، این شمع هستی را طفیلیم

Агар гул раст вагар ёқӯт шуд санг

اگر گل رست و گر یاقوت شد سنگ

Яке равнақ гирифт аз хур , яке ранг

یکی رونق گرفت از خور، یکی رنگ

Чаро бояд чунин афсурда бӯдан

چرا باید چنین افسرده بودن

Бсбҳи зиндагонии мурда бӯдан

بصبح زندگانی مرده بودن

Бибинӣ ,гар буруни оӣии яке рӯз

ببینی، گر برون آئی یکی روز

Таҷаллӣҳои меҳри олами афрӯз

تجلیهای مهر عالم افروز

Фурӯғи офтоби субҳгоҳӣ

فروغ آفتاب صبحگاهی

Фурӯ шавед зи рухсорати сиёҳӣ

فرو شوید ز رخسارت سیاهی

Набояд тарки ақлу рои гуфтан

نباید ترک عقل و رای گفتن

Бшби гаштан , бгоҳ рӯз хуфтан

بشب گشتن، بگاه روز خفتن

Бибояд дилбарии зебо гузидан

بباید دلبری زیبا گزیدن

Дарав дидан , ҷаҳон яксар надидан

درو دیدن، جهان یکسر ندیدن

Бароаи ишқ , кардани ҷусту хезӣ

براه عشق، کردن جست و خیزی

Бшўқи васл , сулҳӣ ё ситезӣ

بشوق وصل، صلحی یا ستیزی

зи як нами аўФтодн , ғарқи гаштан

ز یک نم اوفتادن، غرق گشتن

зи бодӣ ҷустан , аз дарёи гузаштан

ز بادی جستن، از دریا گذشتن

Маро ҳамвора бо хури гФтгўҳост

مرا همواره با خور گفتگوهاست

Бад-ӣни хурдии диламро орзўҳост

بدین خردی دلم را آرزوهاست

Чу равшан шуд раҳам зон чеҳри рахшон

چو روشن شد رهم زان چهر رخشان

Чаҳ ғамгар мавҷи байнам ё ки тӯфон

چه غم گر موج بینم یا که طوفان

Турогар низ майл тобнокӣ аст

ترا گر نیز میل تابناکی است

Назар чун ман бапуш аз ҳар чаҳ хокӣаст

نظر چون من بپوش از هر چه خاکیست

Чаҳ суд аз инзивоу зулмат , аидўст

چه سود از انزوا و ظلمت، ایدوست

Баландии хоҳро , пастӣ на некӯаст

بلندی خواه را، پستی نه نیکوست

Бигуфт охири ҳадиси чашмаи нур

بگفت آخر حدیث چشمهٔ نور

Чаҳ мигўӣӣ ба пеши мардуми кӯр

چه میگوئی به پیش مردم کور

Маро чашмӣаст баси торику намнок

مرا چشمیست بس تاریک و نمناک

Чаҳ хоҳам дидан аз хуршеду афлок

چه خواهم دیدن از خورشید و افلاک

Аз он рӯзам ки мӯш кӯр шуд ном

از آن روزم که موش کور شد نام

Сияҳ рӯзем , рӯзӣ кард айём

سیه روزیم، روزی کرد ایام

Турои ононкаҳ назд хеши хонданд

ترا آنانکه نزد خویش خواندند

Марои бастанди чашм , онгоҳи ронданд

مرا بستند چشم، آنگاه راندند

Ту аз афлоки мигўӣӣ , ман аз хок

تو از افلاک میگوئی، من از خاک

Маро олӯда карданду турои пок

مرا آلوده کردند و ترا پاک

зи хати шавқ , моро давр карданд

ز خط شوق، ما را دور کردند

Шуморо ҳамнишин нур карданд

شما را همنشین نور کردند

Аз он рӯ , тирагиро дўсторм

از آن رو، تیرگی را دوستارم

Ки чашми равшанӣ дидан надорам

که چشم روشنی دیدن ندارم

Хаёли ман буд хӯрдӣу хобӣ

خیال من بود خوردی و خوابی

Чаҳ ғам гар нест ё ҳаст офтобӣ

چه غم گر نیست یا هست آفتابی

Турои афрӯзади он чеҳри фурӯзон

ترا افروزد آن چهر فروزان

Марои ҳам дам занад бар дидаи пайкон

مرا هم دم زند بر دیده پیکان

Чу хур шуд душмани озодии ман

چو خور شد دشمن آزادی من

Рухи душман чаҳ торик ва чаҳ равшан

رخ دشمن چه تاریک و چه روشن

Шавамгар бо хаёлаш низ туам

شوم گر با خیالش نیز توام

Нуҳуми зондишаҳ , чашми хеш бар ҳам

نهم زاندیشه، چشم خویش بر هم

Марои умрии бторикӣ паридан

مرا عمری بتاریکی پریدن

Ба аз як лаҳза рӯй меҳр дидан

به از یک لحظه روی مهر دیدن

Шунидам бишморши ранг ва тоб аст

شنیدم بیشمارش رنگ و تاب است

Вале ман мӯши кӯр , ӯ офтоб аст

ولی من موش کور، او آفتاب است

Ту худ равшандил ва соҳибназар бош

تو خود روشندل و صاحبنظر باش

Чаҳ суд аз панд , нобӣност хафоаш

چه سود از پند، نابیناست خفاش