Норванӣ буд ба Ҳиндӯстон

نارونی بود به هندوستان

Зоғчаҳ Эй дошт дар он ошён

زاغچه‌ای داشت در آن آشیان

Хотираш аз бандагии озод буд

خاطرش از بندگی آزاد بود

Ҷойгаҳаши эмину обод буд

جایگهش ایمن و آباد بود

На ғами об ва на ғам дона дошт

نه غم آب و نه غم دانه داشت

Буд гадо , давлат шоҳона дошт

بود گدا، دولت شاهانه داشت

На гилаи аиш аз фалаки нилФом

نه گله‌ایش از فلک نیلفام

На ғами сайёд ва на пурвои дом

نه غم صیاد و نه پروای دام

Аз ҳамаи бегона ва аз хеш на

از همه بیگانه و از خویش نه

Дар дили хирадаш , ғаму ташвиш на

در دل خردش، غم و تشویش نه

Оқибат , он мурғак азлат гузин

عاقبت، آن مرغک عزلت گزین

Гашти басии хастау андӯҳгин

گشت بسی خسته و اندوهگین

Гуфт , баҳорасту ҳамаи дӯстон

گفت، بهار است و همه دوستان

Рахт кашиданд сӯии бӯстон

رخت کشیدند سوی بوستان

Ман на баҳор ва на хазон дида ам

من نه بهار و نه خزان دیده‌ام

Хастау фарсӯда ва ранҷида ам

خسته و فرسوده و رنجیده‌ام

Чанд кунам хонаи дарин норван

چند کنم خانه درین نارون

Чанд барам ҳасрати боғу чаман

چند برم حسرت باغ و چمن

Чанд дар ин лона , нишеман кунам

چند در این لانه، نشیمن کنم

Хезаму парвоз бглшн кунам

خیزم و پرواز بگلشن کنم

Нағмаи занам бар сари девори боғ

نغمه زنم بر سر دیوار باغ

Хуш кунам аз буии раёҳини димоғ

خوش کنم از بوی ریاحین دماغ

Ҳамнафаси қамарӣ ва булбул шавам

همنفس قمری و بلبل شوم

Шонаи каши гесуӣ сунбул шавам

شانه کش گیسوی سنبل شوم

Рафт ба гулзор ва бшохӣ нишаст

رفت به گلزار و بشاخی نشست

Дид хиромони ду се тоўси маст

دید خرامان دو سه طاوس مست

Ҷумла , басари чатр нигорин зада

جمله، بسر چتر نگارین زده

Таъна басӯратгарӣ чин зада

طعنه بصورت گری چین زده

Зоғчаҳ гардид гирифторашон

زاغچه گردید گرفتارشان

Хост шавад пайрави рафторашон

خواست شود پیرو رفتارشان

Боғ биковеду баҳри сӯи шитофт

باغ بکاوید و بهر سو شتافت

То ду се донаи пар тоўс ёфт

تا دو سه دانه پر طاوس یافت

Басти ду бар дам , як дигари басар

بست دو بر دم، یک دیگر بسر

Гуфт , маро кас нашносад дигар

گفت، مرا کس نشناسد دگر

Гашти дамам , чун пурми ороста

گشت دمم، چون پرم آراسته

Каси нхридсти чунин хоста

کس نخریدست چنین خواسته

Зевари тоўси басар баста ам

زیور طاوس بسر بسته‌ام

Аз пари зебоаш ба пар баста ам

از پر زیباش به پر بسته‌ام

Бол биёрост , паридан гирифт

بال بیاراست، پریدن گرفت

Ҳамраҳи тоўс , чмидн гирифт

همره طاوس، چمیدن گرفت

Дид чу тоўс дар он худписанд

دید چو طاوس در آن خودپسند

Болу пари орияташро бикунад

بال و پر عاریتش را بکند

Гуфт ки эй зоғи сияҳи рӯзгор

گفت که ای زاغ سیه روزگار

Пари ту холӣаст зи нақш ва нигор

پرّ تو خالی است ز نقش و نگار

Зевари мо , рӯй ту некӯ накард

زیور ما، روی تو نیکو نکرد

Мо ва туро ҳамсар ва ҳамху накард

ما و تو را همسر و همخو نکرد

Гарчи пари мо , ҳамаи пероя буд

گرچه پر ما، همه پیرایه بود

Лек на баҳри ту фурӯмоя буд

لیک نه بهر تو فرومایه بود

Сайру хироми ту , чаҳ ҳосили ббоғ

سیر و خرام تو، چه حاصل بباغ

Зоғӣ ва тоўс намонад ба зоғ

زاغی و طاوس نماند به زاغ

Ҳар чаҳ кунӣ , ҳар чаҳ бабандӣ ба пар

هر چه کنی، هر چه ببندی به پر

Гоҳи равиш , ту дгарӣ , мо дигар

گاه روش، تو دگری، ما دگر