Ғунча Эй гуфт ба пажмурдаи гулӣ

غنچه‌ای گفت به پژمرده گلی

Ки зи айём , дилат зуд озурд

که ز اَیّام، دلت زود آزرد

Об , афзӯн ва бузургаст фазо

آب، افزون و بزرگست فضا

з чаҳ рӯ , костӣу гаштии хирад

ز چه رو، کاستی و گشتی خُرد

Зинҳмаҳи сабзау гул , ҷузи ту касе

زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی

На фитод ва на шикаст ва на Фсрд

نه فتاد و نه شکست و نه فسرد

Гуфт : зангӣ ки дар ойинаи мост

گفت: زنگی که در آئینهٔ ماست

На чунонаст ки донанд стрд

نه چنانست که دانند سترد

Дай , меҳастӣ мо софӣ буд

دی، مِی هستی ما صافی بود

Соф хӯрдем ва раседем ба дард

صاف خوردیم و رسیدیم به دُرد

Хира нагирифт ҷаҳон , равнақи ман

خیره نگرفت جهان، رونق من

Бигирифташ зи ман ва бар ту супурд

بگرفتش ز من و بر تو سپرد

То кунад ҷой барои ту фарох

تا کند جای برای تو فراخ

Боғбони фалаками сахти фишурд

باغبانِ فَلَکم سخت فشرد

Чаҳ тавон гуфт ба яғмогари даҳр ?

چه توان گفت به یغماگر دهر؟

Чаҳ тавон кард , чу май бояд мард ?

چه توان کرد، چو می‌باید مرد؟

Ту ба боғ омадӣ ва мо рафтем

تو به باغ آمدی و ما رفتیم

Онкӣ оварад туро , моро барад

آنکه آورد ترا، ما را برد

Андарин дафтари пирӯза , сипеҳр

اندرین دفتر پیروزه، سپهر

Ончиро мо ншмрдим , шимурд

آنچه را ما نشمردیم، شمرد

Ғунча , то об ва ҳаво дид шкФт

غنچه، تا آب و هوا دید شکفت

Чаҳ хабар дошт ки хоҳад пжмрд

چه خبر داشت که خواهد پژمرد

Соқии майкадаи даҳр , қазост

ساقی میکدهٔ دهر، قضاست

Ҳамаи кас , бодаи азин соғар хӯрд

همه کس، باده ازین ساغر خورد