Оқилӣ , девонаеро дод панд

عاقلی، دیوانه‌ای را داد پند

Каз чаҳ бар худ май писандии ин газанд

کز چه بر خود می‌پسندی این گزند

Мизннди авбоши Кувайти сангҳо

میزنند اوباش کویت سنگها

Мидўонндти зи паии фарсангҳо

میدوانندت ز پی فرسنگها

Кӯдакон , пероҳанатро мидрнд

کودکان، پیراهنت را میدرند

Раҳравон , кафш ва кулоҳат мебаранд

رهروان، کفش و کلاهت میبرند

Ёваи мигўӣӣ , чаҳ мигўӣии сухан

یاوه میگوئی، چه میگوئی سخن

Кӣнаи миҷўӣӣ , чу май бандии даҳан

کینه میجوئی، چو می‌بندی دهن

Гар бихандӣ , вари бгриии зори зор

گر بخندی، ور بگریی زار زار

Бар ту михнднди аҳли рӯзгор

بر تو میخندند اهل روزگار

Нон фиристодем баҳрати вақти шаб

نان فرستادیم بهرت وقت شب

Нон нахурдӣ , хок хӯрдӣ , эй аҷаб

نان نخوردی، خاک خوردی، ای عجب

Оби додемат , фикандӣ ҷоми об

آب دادیمت، فکندی جام آب

Оби ҷӯй ва бирка хӯрдӣ , чун дўоб

آب جوی و برکه خوردی، چون دواب

Хобгоҳ , андари сари раҳи сохтӣ

خوابگاه، اندر سر ره ساختی

Бистар овараданд , даври андохтӣ

بستر آوردند، دور انداختی

Барграфтӣ зодмӣ , чун дев рӯй

برگرفتی زادمی، چون دیو روی

Одамӣ будӣу гаштии деви хуй

آدمی بودی و گشتی دیو خوی

Дӯш , Тифлон бар сарат гул рехтанд

دوش، طفلان بر سرت گل ریختند

То ту сари бардоштӣ , бигурехтанд

تا تو سر برداشتی، بگریختند

Нонвои хокистар аФшондт бичишам

نانوا خاکستر افشاندت بچشم

Он ҷафо дидӣ , накардӣ ҳеҷ хашм

آن جفا دیدی، نکردی هیچ خشم

Риндӣ , аз оташи кафи даст ту хаст

رندی، از آتش کف دست تو خست

Сӯхтӣ , оташи ниФкндии зи даст

سوختی، آتش نیفکندی ز دست

Чун ту , каси нохӯрда мемастӣ накард

چون تو، کس ناخورده می مستی نکرد

Хуй бо бадбахтӣ ва пастӣ накард

خوی با بدبختی و پستی نکرد

Мастро , мастӣ агар як раҳ буд

مست را، مستی اگر یک ره بود

Мастии ту , ҳар гуҳу бега буд

مستی تو، هر گه و بیگه بود

Бас табибонанд дар бозору кӯй

بس طبیبانند در بازار و کوی

Ҳолати худ , бо яке зоишон бигӯӣ

حالت خود، با یکی زایشان بگوی

Гуфт , ман девонагӣ кардам ҳазор

گفت، من دیوانگی کردم هزار

То бидидам ҷилваи парвардгор

تا بدیدم جلوهٔ پروردگار

Дида , зини зулмат ба нури андохтам

دیده، زین ظلمت به نور انداختم

Шамъи гаштам , ҳемаи даври андохтам

شمع گشتم، هیمه دور انداختم

Ту марои девонаи хуоне , эй фалон

تو مرا دیوانه خوانی، ای فلان

Лек ман ъоқлтрм аз оқилон

لیک من عاقلترم از عاقلان

Гар ки ҳар оқил , чу ман девона буд

گر که هر عاقل، چو من دیوانه بود

Дар ҷаҳон , баси оқилу фарзона буд

در جهان، بس عاقل و فرزانه بود

Орифон , кин муддаоро ёфтанд

عارفان، کاین مدعا را یافتند

Гум шуданд аз худ , худоро ёфтанд

گم شدند از خود، خدا را یافتند

Ман ҳамеи байнами ҷалоли андари ҷалол

من همی بینم جلال اندر جلال

Ту чаҳ май бинӣ , ба ҷузи ваҳму хаёл

تو چه می‌بینی، به جز وهم و خیال

Ман ҳамеи байнами биҳишти андари биҳишт

من همی بینم بهشت اندر بهشت

Ту чаҳ май бинӣ , бғир аз хоку хишт

تو چه می‌بینی، بغیر از خاک و خشت

Чун сириштам аз гуласт , аз нур нест

چون سرشتم از گل است، از نور نیست

Гар гулам резанд бар сар , давр нест

گر گلم ریزند بر سر، دور نیست

Ганҷҳо барадам ки ноед дар ҳисоб

گنجها بردم که ناید در حساب

Зарра ҳо дидам ки гаштааст офтоб

ذره‌ها دیدم که گشته است آفتاب

Ишқи ҳақ , дар ман шарор афрӯхта аст

عشق حق، در من شرار افروخته است

Ман чаҳ медонам ки дастам сӯхта аст

من چه میدانم که دستم سوخته است

Чун марои ҳиҷраши бхокстри нишонд

چون مرا هجرش بخاکستر نشاند

Гӯ биафшон , ҳар ки хокистар фишонд

گو بیفشان، هر که خاکستر فشاند

Ту , ҳамеи ихлосро хуонеи ҷунун

تو، همی اخلاص را خوانی جنون

Чун туоне чора кард ин дард , чун

چون توانی چاره کرد این درد، چون

Аз табибам гарчи медодӣ нишон

از طبیبم گرچه می‌دادی نشان

Ман наме байнами табибӣ дар ҷаҳон

من نمی‌بینم طبیبی در جهان

Ман чаҳ донам , кони табиб андар куҷост

من چه دانم، کان طبیب اندر کجاست

Мешиносам як табиб , онҳам худост

میشناسم یک طبیب، آنهم خداست