ди дайми хуру мўнги сўн ки сӯи ҳдотаҳ

دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته

Зулфи нофа ӣ машк хат бикашӣ хтотаҳ

زلفْ نافه‌ی مشکْ خَطّ بَکشی خطاته

Ман мҷмаҳи таҳи во , тани бкостаҳи вотаҳ

منْ مَجمّهْ ته وا، تَنْ بکاستهْ واته

Ҳзоръошқи ҷони бӯи зулфи Фдотаҳ

هزارْعاشقِ جانْ بو زلفِ فداته

эй мўнгу хур , маи дили бсўтаҳи барота

ای مونگ و خورْ، مه دل بَسوته براتهْ

Ба таҳи луии замзам ӯ ?данаи ҷٰони ҳаёта

به ته لُویِ زمزمْ اُو دْنهْ جٰانْ حیاتهْ

Танҳо нои ҳамин ман кама ҷони Фдотаҳ

تنها نا همین منْ کمّه جانْ فداته

Сад ошиқи хӯшаи ҷони дшндинаҳи потаҳ

صَدْ عاشقْ خُوشهْ جان دشنْدینهْ پاته

Дай ҷанг карда дӯст , имрӯзи мараи нўотаҳ

دی جنگْ کرده دوستْ، اَمْروزْ مره نواته

ё раб ! ки ба гитиٰи ғаму дарди нўотаҳ

یا رَبْ! که به گیتیٰ غم و دَرْدْ نواتهْ

Як луи шукри дорнӣ ва як луи нўотаҳ

یکْ لو شکرْ دارْنی و یکْ لُو نواتهْ

Ман булбули сифати нолмаҳ , ҳазор наво , таҳ

منْ بلبلْ صفتْ نالمّه، هزارْ نوا، ته

Мишкӣнаи зулфи раҳ , дӯст ба гули сари потаҳ

مشکینهْ زلفْ ره، دوستْ به گِلْ سَرْ پاته

ё знгинаҳ , ӯни гилаи боғи раҳ бар ботаҳ

یا زنگینهْ، اُونْ گله باغْ ره بَرْ باتهْ

Бӣимаҳ ба зоҳири ман ба шаҳри рсўотаҳ

بَئیمهْ به ظاهرْ منْ به شهرْ رسواته

Ёрб ! дарди навинами ман сар то ба потаҳ

یارب! دَرْدْ نَوینمْ منْ سَرْ تا به‌پاته