Розӣам ҳар чаҳ май дорӣ ба ин хории маро

راضیم هر چه می داری به این خواری مرا

Дигаронрогар чунин дорӣ ки май дории маро

دیگران را گر چنین داری که می داری مرا

Бо ҷафояти ҳам хушами тарк ҷФокорӣ макун

با جفایت هم خوشم ترک جفاکاری مکن

Каз ту набӯд беш аз ин чашми вафодории маро

کز تو نبود بیش از این چشم وفاداری مرا

Нест бо сайёди улфати баҳри об ва дона ам

نیست با صیاد الفت بهر آب و دانه ام

Карда пои басти қафаси завқи гирифтории маро

کرده پا بست قفس ذوق گرفتاری مرا

Кӣ даҳуми домони васл ӯ ба осонии зи даст

کی دهم دامان وصل او به آسانی ز دست

Комади андари дасти ин давлат ба душвории маро

کامد اندر دست این دولت به دشواری مرا

Зории ман ҳамчуи ғайр аз бими озор ту нест

زاری من همچو غیر از بیم آزار تو نیست

намекунам зорӣ ки метарсам ниёзорӣ маро

می کنم زاری که می ترسم نیازاری مرا

Муддаӣ то кӣ зи кӯии ёри манъам , чун шавад

مدعی تا کی ز کوی یار منعم، چون شود

Бигузарӣ аз ман зи роҳи лутф ва бигзорӣ маро

بگذری از من ز راه لطف و بگذاری مرا

Мардум аз дарди тағофули нотавон чанд эй табиб

مردم از درد تغافل ناتوان چند ای طبیب

Бинӣ аз дарди худу нодидаи ингории маро

بینی از درد خود و نادیده انگاری مرا

На кунад ёдам ба амд ва на баради номам ба саҳв

نه کند یادم به عمد و نه برد نامم به سهو

Бардааст аз ёди худ якбораи пиндории маро

برده است از یاد خود یکباره پنداری مرا

Гӯши он гул нест чун бар гуфтугӯии ман рафиқ

گوش آن گل نیست چون بر گفتگوی من رفیق

Суд кӣ дорад чу булбули нағзи гуфтории маро

سود کی دارد چو بلبل نغز گفتاری مرا