Аз он мижгонтар ҷоруб кардам остонаш ро

از آن مژگان تر جاروب کردم آستانش را

Ки бо ман дар миён набӯд ғубории посбонаш ро

که با من در میان نبود غباری پاسبانش را

Дар ин боғами ман он булбул ки чун басти ошён бар гул

در این باغم من آن بلبل که چون بست آشیان بر گل

Барад аз шохи аввал аз дувуми шохи ошёнаш ро

برد از شاخ اول از دوم شاخ آشیانش را

Марӣзи ишқ бемораст маҳмили кӯ дар ин олам

مریض عشق بیمار است محمل کو در این عالم

Ки менолад зи дарду кас наме фаҳмади забонаш ро

که می نالد ز درد و کس نمی فهمد زبانش را

Агар бо хор гирад андалебаши ху аҷаб набӯд

اگر با خار گیرد عندلیبش خو عجب نبود

Дар он гулшан ки ҳаст улфат ба гулчини боғбонаш ро

در آن گلشن که هست الفت به گلچین باغبانش را

Савориро ки шаҳрӣ май наад сар бар сами тавсан

سواری را که شهری می نهد سر بر سم توسن

Куҷои дасти рафиқ бенаво гирад анонаш ро

کجا دست رفیق بینوا گیرد عنانش را