Гулистон хуррамасту гул бабор аст

گلستان خرم است و گل ببار است

Вале беёр , гул дар дида хор аст

ولی بی یار، گل در دیده خار است

Чаҳ ҳосили он гулу гулшан касе ро

چه حاصل آن گل و گلشن کسی را

Ки давр аз ёру маҳҷӯр аз диёр аст

که دور از یار و مهجور از دیار است

Ба боғ эй боғбон мехонем чанд

به باغ ای باغبان می خوانیم چند

Ки айёми гулу фасл баҳор аст

که ایام گل و فصل بهار است

зи сарву гул чаҳ ҳаззи онро ки акнӯн

ز سرو و گل چه حظ آنرا که اکنون

Ҷудо зон сарви қад глъзор аст

جدا زان سرو قد گلعذار است

Марои зини моҳи рухсорон бе меҳр

مرا زین ماه رخساران بی مهر

Ҳамин на рӯзу шаби торик ва тор аст

همین نه روز و شب تاریک و تار است

Ба хату холи хубон ҳар ки дил дод

به خط و خال خوبان هر که دل داد

Сияҳи рӯзу парешон рӯзгор аст

سیه روز و پریشان روزگار است

Машав гирд аз рухам эй ашки кини гирд

مشو گرد از رخم ای اشک کین گرد

Ғубори роҳи он чобук савор аст

غبار راه آن چابک سوار است

Марои ҷуз мепарастӣ нест корӣ

مرا جز می پرستی نیست کاری

Турои зоҳиди бакори ман чаҳ кор аст

ترا زاهد بکار من چه کار است

Гдоӣии ту рафиқ ӯ шоҳ , оре

گدائی تو رفیق او شاه، آری

Туро зу фахр ва ӯро аз ту ор аст

تو را زو فخر و او را از تو عار است